clinching the cliche

این تصور که اوضاع در زمان های گذشته و برای نسل قبلی بهتره بوده و ایده ی بازگشت و زندگی به دهه های محبوب رو تقریبا همه تجربه کردیم. ما همه ارزوی تجربه کردن زندگی ساده تر و اسوده تر گذشتگان رو داریم. بدون اینکه بتونیم فراتر از چیزی که توی فیلم ها بهمون نشون دادن راجعش فکر کنیم.
هر چند ما نمی تونیم از اینترنت و کامپیوتر دست بکشیم اما دوست داریم در زمانی زندگی میکردیم که برق یا الکتریسته وجود نداشت و روزنامه با پنج روز تاخیر دست ادم می رسید. با اینکه نمی تونیم زندگی بدون اب تمیز لوله کشی, خیابون های اسفالت و یا تلفن و پیاده روی های طولانی مدت و یا کار دستی روی زمین های کشاورزی رو تحمل کنیم اما دوست داریم در زمانی زندگی میکردیم که ترافیکی وجود نداشت و مسیرها از هم فاصله داشت و کار پیدا کردن کاری ساده ای بود. با اینکه می دونیم افراد شهیر در دوره خودشون درگیر مخالفت های زیادی بودن و از نظر معشیتی در مضیقه اما دوست که در هم عصر و یا بهتر از اون در همسایگی اونها زندگی میکردیم.
شاید عامل اصلی این خواست به یاد اوردن دوران کودکی(گذشته)  خودمون در ناخوداگاه ذهنی ما باشه. دورانی که هیچ مسولیتی بر ما وجود نداشت و قرار نبود به کسی جوابی پس بدیم و روزی 10 ساعت برای دراوردن خرجی حداقلی به هر کاری دست بزنیم. دورانی که قرار نبود جلوی ده نفر ادم مختلف ده شخصیت متفاوت از خودت نشون بدی. دورانی که شنیدن اخبار روزانه دنیا هیچ تاثیری بر زندگی روزانه ما نداشت و باعث سود و زیان مالی نمیشد.
نیمه شب در پاریس (Midnight In Paris) وودی آلن (Woody Allen) همین موضوع رو نشون رفته. اگه بخوام بدون خراب کردن فیلم یه توضیحی  راجعش بدم باید بگم داستان از اونجایی شروع میشه که قهرمان داستان ما جیل(Owen Wilson)  به همراه خانواده پولدار نامزد اینده اش برای سفر به پاریس میره. جیل که از قضا فیلمنامه ی نویس موفقی در هالیوود هم هست کار هنری و حساب شده  رو به داستان های تجاری ترجیح میده و در حال کار کردن روی اولین کتابشه و فکر میکنه از پاریس که از قدیم و یا به علاقه ی خود جیل در دهه 1920 (--دوران طلایی) یکی از مهم تری پاتوق های فرهنگی برای نویسندگان و نقاشان بوده می تونه ایده و الهام بگیره و به طلسم نوشتنش پایان بده.
طی یک اتفاق جیل به دوران محبوبش یعنی 1920 برمیگرده و با همینگوی(Hemingway) خشمگین و منزجر از دنیا هم پیالگی می کنه و با اسکات فیتزجرالد(F.S Fitzgerald) و زن سلطه گرش زلدا (Zelda) که به عقیده همینگوی مانع پیشرفت او شده به مهمانی های شبانه میره و کول پورتر(Cole Porter) رو در حال اجرای اهنگ جاودانه اش (Lets Do It) می بینه.  پاش به خانه ی پابلو پیکاسوی(Pablo Picasso) زن باره باز میشه و حتی به یکی از معشوقه های او به نام آدریانا  دل می بنده و از او یاد میگیره که برای "مردم پاریس 1920 " پنجاه سال عقب تر و دهه 1870 و 80 دوران طلایی محسوب میشه. از افراد سوررئالیستی مثل سالوادور دالی(Salvador Dali)  و لوییس بونوئل(Luis Bunuel) می اموزه اینکه یک نفر از اینده به گذشه برگرده اصلا موضوع عجیبی نیست و در نهایت تصمیم میگیره برای همیشه در پاریس موندگار بشه.
هر چند سینمایی که فیلم رو توش دیدم خیلی درب و  داغون بود یا به روایت همین فیلم "مایه های هنری" داشت و فیلم رو دو سه بار وسط پخش قطع شد. اما از خود فیلم خوشم اومد. از اون فیلم های جمع و جور و با روایت های مستقیم که سالی یک بار می تونه یک ساعت سرگرمت کنه و باعث بشه دلت برای گذشته هایی که تجربه نکردی و ندیدی تنگ بشه.