rehab

هر چند خبر فوت امی واینهاوس(Amy Winehouse) ناراحت کننده بود اما فکر نمیکنم کسی از شنیدنش شوکه یا حتی یه تعجب ساده هم کرده باشه. این اتفاق رو همه هر چند به جوک و مسخره, پیش بینی کرده بودند. نمی تونم بگم از خودنابودی و در نهایت مرگ یه ادم ضعیف النفس که از نظر حمایت معنوی یا مالی هرگز برای ترک کمبودی نداشته ناراحت میشم. اما چیزی که این وسط باعث عصبانیت من میشه نوع برخورد رسانه های زرد با افرادی مثل واینهاوس که اتفاقا تعدادشون کم هم نیست. من اینجور رسانه هارو در تشدید بیماری و پریشانی روانی شون مقصر می دونم و وقتی شنیدم قراره حرومزاده ای مثل روپرت مرداک رو با چوب مورد نوازش قرار بدن بیش از حد نرمال خوشحال شدم.
درسته که واینهاوس بیشتر از اینکه برای موسیقی که تولید میکرد, برای مشکلاتی با الکل و مواد داشت توی صدر اخبار بود اما این موضوع نباید باعث بشه که توانایی و استعدادش رو زیر سوال ببریم. اولین بار که امی واینهاوس به من معرفی و اهنگی ازش رو شنیدم اولین تصورم ازش یکی از اون بانوهای سیاه پوست امریکایی دهه شصتی بود که من تا حالا اسمش رو نشنیدم. اما وقتی دیدم واینهاوس فقط 22 سال سن داره متولد بریتانیاست و سفید پوست,  دو انگشت اضافه از کف دستم دراومد. واینهاوس رو میشه به نوعی سردمدار تمام  خواننده/ترانه سراهای زن انگلیسی دونست در دهه 2000s به لطف موفقیت او تونستن خودشون رو وارد و تثبیت کنن. Duffy, Amy Mcdonald, Lauara Marling,Lilly Allen و از نظر موسیقیایی از همه نزدیکتر و مهمتر Adele کم و بیشتر همون راهی رو دنبال کردن که Amy Winehouse پایه گذاری کرد(--یا شاید بهتر باشه بگیم از دهه شصت بازآوری کرد.)
مهم ترین اهنگ و یا امضای-موسیقیایی او آهنگیه به نام Rehab که در اصل قرار بود یه شوخی و یا یه جور طعنه به کسانی باشه که زندگی خصوصیش رو زیر سوال می برن اما به سرنوشتش دوخته شد و تبدیل شد به یک نکته اخلاقی ناخواسته برای دیگران که راهی او را رفت رو تکرار نکنن و البته تا ابد فضایی رو برای شوخی های بچگانه باز گذاشت.
-
چند تا از اهنگهاش رو اپلود کردم. دوست داشتین دانلود کنید.

دانلود

Young Guns

جراید چاپی که هیچ! انقدر تو فضای اینترنت فارسی کار در مورد موسیقی - حتی از نوع عامه پسند - غربی کمه که آدم با دیدن هر وبلاگ و سایتی از عمق فیهاخالدونش احساس شادی میکنه.
بزرگترین مشکل اینجور کارها اگر به تک انجام بشه دلمردگی و خستگی اگر هم جمعی باشه همون مساله کلیشه‌ای و تکراریه.
این وسط در کل مجله های فارسی شاید فقط هزارتو تا حالا یه استثنا بوده که هم ادامه پیدا کرده و هم خوب ادامه پیدا کرده - و البته این دو از هر لحاظ به دید من دو جمله جدا از هم هستند - به هر حال چند روز پیش به طور اتفاقی با یه مجله موسیقی اینترنتی جدید اشنا شدم به اسم هارمونی ایج که به نظر نویسنده هاش پر انرژی و بالقوه میان.
البته از بعد شخصی تا حالا از مطالبشون به سلیقه ی مشترکی نرسیدم و خبرها و نوشته هاشون همه در مورد گروه هایی بوده که من نه علاقه‌ای داشتم و نه کارشون دنبال میکنم که خب طبیعیه چون تازه اول کار این مجله ست و من هم به امید دیدن علایق مشترک به انتظار میشینم.
به هر رو امیدوارم کار به سرنوشت اسلاف خودش دچار نشه و از نوع ادامه دار باشه. از نوع "خوب ادامه" پیدا کننده

Velvet No-Volver

چند روز پیش داشتم یه چرخ تو سایتا میزدم که دیدم ای دل غافل. ولوت ریولور وکالیست فوق نابغه خودش رو از دست داده!
مردک معتاد الکلی! - از اول هم وصله اینا نبود. حالا بازبرگشتن به جای شش سال قبلشون. تست گرفتن از وکالیست.
چیزی که واضحه اینه که باس برن یه نفر بیارن که هم خون خودشون باشه.
ایزی استرادلین بر فرض. یا اون وکالیست اسنیک پیت...جکسون بود چی بود اسمش. یا حتی خود د-ا-ف مک کگان بیسیستشون. نمی دونم صداش رو شنیدین یا نه ولی اگه هنوز دهه هشتاد بود و گانزی وجود نداشت د-ا-ف حتما لید وکال یه گروهی رو به عهده داشت!/
آقا از عجایب روزگار که هر وقت ما میایم پست بدیم یه اپدیت جدید برا وردپرس اومده.
این دفعه گفتم اول ب روز کنم بعد ارتقا بلکن فرجی شد.
می دونید که!

Virginia Moon

می دونید موسیقی واقعی از کجا میاد؟
از کنج خونه ها...
http://youtube.com/watch?v=4G0hdZeK7ss ست اپ از این ساده تر سراغ دارید؟
والا ما که از پیانو چیزی بارمون نیست ولی اهنگی که نواخته میشه به نظر ساده میاد.
به کلمات نگاه کنید...
انگار برای چیدن هر خط سالها وقت صرف شده.
تم اهنگ منو یاد یکی از کارهای(که اسم اهنگش یادم نیست) منووار می اندازه
اهنگ تکنیکی نیست. پر زرق و برق نیست. نوازنده و خواننده چیره دستی هم نداره. اما کاری که قرار انجام بده رو به درستی انجام میده. مگه انتظار دیگه ای هم باقی می مونه؟

compounded rip off

پینگ: رجوع به آخر متن ابتدا این مطلب رو بخونید.

این روزها داغ ترین بحث موسیقی زیر زمینی ما شده محسن نامجو.
خب اشناییم با نامجو بر میگرده به پارسال که یکی از وبلاگ ها به طور کوتاه معرفیش کرده بود یه اهنگ هم ازش گذاشته بود برای تشخیص هویت
و تست ذائقه. اون موقع از کارش خوشم نیومد و جدی نگرفتمش. حالا دلیلش بی دقتی در گوش دادن بود یا ناخوش احوالی یا بی حوصلگی, فرقی نداره. گذشت و گذشت تا چند ماه قبل که یکی از بچه ها یه کاست ازش گذاشت. (البته کاست که نه. از رو هارد کامپیوتر بود ولی ما هنوز تو دوران کاست بازی موندیم و احساس راحتی می کنیم. موضوع ارثیه. درست مثل مادرم که به سی دی میگه صفحه و یا عموی بزرگم که میگه موج تلویزیون رو عوض کن) خلاصه این بار از کارش خوشم اومد. به نظر میاد تو این شلوغ بازار که هر کس و ناکسی اسمی برای خودش در کرده از معدود ادم هایی که می دونه چی کار میکنه و به قول معروف هردمبیلی نیست. تو مطلبی که بهش لینک دادم اشاره ای شده به دزدی و کپی کاری نامجو از کارهای خارجی. اول از هر چیز بگم که کلا پنج اهنگ بیشتر از نامجونشنیدم (هنوز گیرم نیومده) و در کل حرفی که میزنم با شناخت کامل نیست و اصولا قرار هم نیست دفاعیه باشه. یه جور کلی نگریه.
خب واقعیت اینه که هر سال میلیون ها اهنگ تولید میشه و به چند میلیون اهنگی در سال های تولید شدند اضافه میشه. اگه مجموع دقایق تمام اهنگ هارو کنار هم بگذاریم شاید هفتاد سال, از نوع بیست چهار روی هفتش برای شنیدن تمامشون کم باشه پس نمیشه صرفا به دلیل مشابه بودن چیدمان کوردها, تمپو یا هارمونی یه اهنگ رو دزدی دونست.
مثلا یکی از نمونه های اخیرش که رد هات چیلی پپرز سر اهنگ Dani California متهم به کپی برداری از اهنگ تام پتی شد. که حالا سوای مشابهات زیادی که بین کار گیتار دو اهنگ وجود داره فکر می کنم دزدی صورت نگرفته چون جان فراسینیت رو - حالا شاید به اشتباه - یه گیتاریست حرفه ای می دونم. یه موسیقیدان حرفه ای هم قبل از هر کس دیگه ای خودش تن به کپی برداری نمیده. چون با کپی برداری نمیشه به جایی رسید. به هر حال این بستگی کامل داره به اینکه شما به چه کسی لفظ حرفه ای می دید.مساله ای دیگه هم در مورد اهنگ های راک و بلوز هست که خیلی چیزها تبدیل به استاندارد شده و ما مثلا یه ریف یه بریج رو ممکنه بارها در اهنگ های مختلف بشنویم و حتی در خیلی از موارد گوش رو برای شنیدنش از قبل در نقطه ی مورد نظر اماده کنیم. مسخره اینجاست که بعضی اوقات بزرگ ترین نوع دزدی ها هم به چشم هیچکس نمیاد. مثلا گوگودالز رو در نظر بگیرید. کل صدایی که گوگودالز تو ده ساله ی اخیر تولید میکنه کپی خط به خط اما برس خورده و تر تمیزتری از گروه Replacements ه. گروهی که در دهه هشتاد فعالیت میکرد و هیچ محبوبیتی هم نداشت و در واقعیت کپی برداری گوگودالز از اونها و حرف و جدال های پیرامونش باعث شناسوندن موسیقیشون در سطح وسیع تر شد.
با اینکه به هیچ وجه نمیشه منکر دزدی هایی موسیقی سازان زیر زمینی و رو زمینی داخل ایران شد اما حتی اگه به ارزش یه حدس هم باشه باید گفت که این دزدی ها معمولا از کارهای محبوب و همه کس شنو انجام میشه تا کاری که چهل سال ساخته شده.
واقعا میزان دسترسی ادم های به قول معروف خوره موسیقی تو کشور ما به این کارها چقدر بوده که حالا بیایم با کسی مقایسه کنیم که خودش گرچه منکر گوش دادن به موسیقی خارجی نیست اما عمده فعالیتش در موسیقی سنتی بوده و کسی چه می دونه شاید کسانی که باهاشون کار می کنه مرتکب چنین کاری شدند. اگه نمونه ی خارجی بخواین کم نبودن کسانی که بدون اطلاع دیگر اعضای گروه تیکه ای رو از کار کسی دزدیدن و بعدا گند کارشون در اومده. به هر حال الان برای نظر دادن زوده. نامجو یه پدیده ست. این پدیده ممکنه محرک یا مخرب باشه. باید نشست و دید. تا اون موقع میشه از کارهای شاید کپی شده, شاید سمپل و سمبل شده ی ایشون لذت برد. گروه کیوسک رو در نظر بگیرید. بله همه می دونیم که کارشون رو از کجا اوردن و به جز لیریکس چیزی از خودشون ندارن اما با این حال کارشون رو می پسندم. امکانش فراهم باشه حاضرم برای کارشون پول بدم و ازشون حمایت کنم. همیشه آسون اینه که کنار بشینی و بگی لنگش کن ولی وقتی عملا وارد کار شدی و دیوارهای دور و برت رو دیدی اونوقت اگه وایسادی میشه به کنتر شماره اندازت یه واحد احترام اضافه کرد.

-----------------------------------------

پا پی: خب این پینگ اونقدرها هم سرکاری نیست. خواستم بگم بعد از یه مدت خیلی طولانی دوباره شروع کردم به جواب دادن به کامنت ها در کامنت دونی. منتهی چون مطمئن بودم هیچ کدوم از شماها وقت کامنت گذاشتن - به فرض اشنایی با خلق و خویی که دارم - منتظر جواب نیستید گفتم بگم که به هر حال جوابم بی خواننده و مسکوت نمونه. یا حق

-----------------------------------------

2006 in Music

سال ۲۰۰۶ سال خوبی برای موسیقی بود. خیلی از قدیمی ها البوم دادن و یاد خاطرات دوران ماقبل تاریخ رو زنده کردن. گروه های جدیدتر هم تقریبا میشه گفت سال خوبی رو پشت سر گذاشتن. یه بررسی کوتاه رو البوم خوب امسال می کنیم.
بدون هیچ ترتیب خاصی.

اولين البوم در پنج سال چندان چنگی به دل نزد. به خود اهنگ‌ها ايرادی وارد نيست بيشتر ايراد بر می‌گرده به تن صدايی که ديلان برای اجرای وکال انتخاب کرده.(به خصوص در اولین اهنگ که همیشه یه نمای کلی از البوم به شنونده میده). انگار که قبل از اجرا چند ليتر گازوييل سرکشيده. بر خلاف اسم البوم و کاورش که خبر از عصر جدید میده تمام اهنگ ها به سبک دهه 20 و 30 ساخته شده که احتمالا قصد دهن کجی داشته یا نشون دادن بی‌تفاوتی رو داشته. به هر حال ترجيح ميدم اين اهنگارو با اجرای وکال دهه شصت ديلان تصور کنم و لذت ببرم!
از اين البوم
Thunder of the Mountain
ٌSomeday Baby
Beyond The Horizon
پیشنهاد میشه