highway 61
Bob Dylan
(Highway 61 (1965
((نمیخوام درگير زمان بشم. در بعد زمان, The Freewheelin' Bob Dylan که چند سال زودتر بيرون اومده ارجحيت داره ولی فعلا میخوام هر چی به ذهنم رسيد معرفی کنم تا بعد برسيم به بررسی سال به سال))
اکثرا وقتی در اسم البوم يا اهنگی(يا اين اواخر حتی اسامی گروهها) عدد يا اسم محلی به کار برده ميشه نشون دهندهی اهميت موضوعست. اين اهميت يا جنبهی شخصی داره و يا جنبهی عمومی يا بهتر بگم, تاريخی.
Highway 61 هر دو ويزگیها يا حالا اهميت رو داره. اين بزرگراه که از نيو اورلئان تا ممفيس کشيده شده به نام بزرگراه بلوز هم شناخته ميشه. ممفيس در تنسی بزرگترين خاستگاه هنرمندان بلوز و کانتری و(راکن-رول) در امريکاست. مشهور که ميگن رابرت جانسون در چهار راهی بين بزرگراه ۶۱ و ۴۱ روحش رو در ازای اموختن گيتار به شيطان فروخت. جنبهی شخصی ماجرا هم اينجاست که امتداد اين بزرگراه به آيوا و شهر دولوث (مه؟!) که محل تولد ديلان هست میرسه. از اين لحاظ Highway 61 revisited رو ميشه به نوعی بازگشت به خانه, و ديدار مجدد از دوران کودکی دونست.(سه سال بعد يعنی در ۱۹۶۸ مارتين لوتر کينگ که اخيرا شاهد فوت همسرش کورتا بوديم در متلی در همين بزرگراه ترور شد).
اما به خود البوم برسيم. در اين البوم باب ديلان به طور مشخص از فولک فاصله میگیره و پروسهی حرکت به سمت موسيقی راک که از البوم قبلی(Bringing It All Back Home) شروع شده بود رو تکميل کرد.
علاقهی ديلان به فولک رو حتی در اين البوم هم نميشه ناديده گرفت چون طولانیترين اهنگ اين البوم يعنی Disolation Rock که يازده دقيقهست و يک پنجم از اين البوم ۵۰ دقيقهای رو به خودش اختصاص داده چه از نظر معنا و چه موسيقی رابطهی نزديکی با فولک داره. (هر چند که جو کل البوم به نوعی بر اين اهنگ قالب شده اما به عنوان اخرين و طولانیترين اهنگ...پوووف!...اثر زيادی بر شنونده میگذاره.
البوم با اهنگ Like a Rolling Stone باز ميشه. اهنگی که ميشه گفت به عنوان مشهورترين اثر موسيقی راکن رول شناخته ميشه. اين اهنگ در مورد زنی نوشته شده که در گذشته از فرصتها استفاده نکرده و امروز به عنوان يک رولينگ استون(بدبخت بی سر و پايی که چيزی برای از دست دادن نداره - دوه!) روزگار میگذرونه. اما معنای اهنگ فراتر از اين حرفهاست. هر سطر اين اهنگ و يا در مبنای کلیتر هر تکه از اهنگ معنای مستقلی ميده. معنایی که نه تنها در مورد نسل دهه شصت صدق میکنه بلکه با نسلهای بعدی هم ارتباط عاطفی قوی و مستقلی برقرار میکنه.
در اهنگ Tombston Blues اينطور به نظر ميرسه که ديلان برای بار اول گيتار به دست گرفته. شعر اهنگ هم چندان جالب نيست. استفاده از عبارتهای طولانی و تلفيق اونها با موسيقی بلوز(که بر پايه سرعت و حرکت شکل گرفته) ترکيب خوبی رو تشکيل نداده. و شايد دومين مشکل اهنگ در جايگذاری اشتباه در البوم باشه. قرار گرفتن دو اهنگ شش دقيقهای اون هم در حاليکه که اهنگ کوتاهتری برای انتخاب وجود داشته يک ترکيب کشدار و خسته کننده میسازه. در From a Buick 6 اينطور که به نظر میرسه ادعای احترامی به موسيقيدانان بلوز و تلفيق خوبی از موسيقی فولک و راک به وجود مياره. و يا در اهنگ همنام البوم يعنی Highway 61 revisited در مرز نزديکی از دين و زندگی شخصی قدم بر میداره. باب ديلان در اين اهنگ از دستور خدا به ابراهيم برای قربانی کردن فرزندش حرف ميزنه ولی موضوع وقتی جالب ميشه که بفهميم که نام پدر ديلان هم ابراهام(Abe) بوده و ديلان در واقع داره از قربانی شدن خودش صحبت میکنه.
در کل, اين فقط تن صدای ديلان نيست که تغيير کرده. فقط گيتار ديلان نيست که از کلاسيک به الکترونيک تبديل شده بلکه اين شخصيت و طرز فکر ديلان است که عوض يا بهتر بگم دگرگون شده. ديلان با موفقيت چشمگيری که به کمک اين البوم به دست آورد به طور ضمنی ثابت کرد برای ساختن يک اثر ماندگار لزوما نبايد در موسيقی پيچيده گرفتار شد, لزوما نبايد از اصول جواب داده و تکراری پيروی کرد بلکه هميشه ساختار شکنان بودند که در طولانی مدت به موفقيت دست پيدا کردند.
r u exzperienzed
Artist: Jimi Hendrix Experience
?Album: Are You Experienced
Year : 1967
هندريکس در عمر کوتاه خودش و با ارايه فقط سه البوم جهان گيتار رو دگرگون کرد. چپ دستی که گيتار رو خود اموخته بود و نه تنها توانايی نواختن با دو دست رو داشت بلکه اينکار رو با دندون هم به خوبی انجام میداد.
AYE به عنوان اولين کار مستقل هندريکس يک نگرش جديد از موسيقی راک و Psychedelic Rock (راک متوهم) به دنيا معرفی کرد. اين البوم به سبک دههی شصت در دو ورزن مختلف در آمريکا و انگلستان
پخش شد و تنها چهار اهنگ در هر دو البوم مشترک بودند. يعنی اين البوم, با دو ست آهنگ مختلف به بالای جداول اين دو کشور رسيد. کاری که به ياد ندارم تا به حال گروهی در اولين البوم موفق به انجامش شده باشه. حوصله ندارم بيشتر از اين توضيح بدم. بشنويد.
velvet underground
میخوايم به عقب برگرديم, به زمانی که موسيقی هنوز موسيقی بود.
به زمانی که اهنگ سازان چندين سال برای ضبط کارشون زحمت میکشيدند و به معنای واقعی کار میکردند. به زمانی که هنوز تجهيزات الکترونيکی نقش چندانی در ساختار اهنگها نداشتند. به زمانی که کار روی نوار مغناطيسی ضبط ميشد, به زمانی که موسيقی بود به صتعت تبديل نشده بود.
جمعهی هر هفته يکی از البومهای با ارزش موسيقی راک رو معرفی میکنم تا بلکه کمی از تلخی اين روز کم بشه.
------------------
The Velvet Underground -Velvet Underground and Nico
هر وقت به Velvet Underground فکر میکنم ياد اون پسره تو فيلم بازگشت به اينده میافتم.
همون صحنه که حين اجرا برای اون سياه پوستها ناگهانی تغيير ريف داد و چيزی اجرا کرد تا اون زمان ملت به عمرشون نديده بودند.
گروه UV علیرغم عمر کوتاهش نه تنها يک قدم بلکه چندين قدم جلوتر از زمانش حرکت میکرد.
واقعا از بد شانسی بود که در اون زمان مثل بيتلز يا ديلان مورد توجه قرار نگرفتند و خب به خاطر فعاليت کم و بی سر و صداشون هنوز هم در خارج از مرزهای امريکا شناخته شده نيستند.
معتقدم متفاوت بودن به تنهايی کافی نيست بلکه بايد چيزی هم برای ارايه داشته باشی, حرفی برای گفتن و UV اين قدرت رو داشت.
از جلد البوم شروع کنيم. در کپی های اوليه البوم روی جلد جملهای با مضمون "پوستش رو بکن" چاپ شده بود. چنين چيزی زير جلد اصلی چاپ شده بود.
اين موضوع کم برای گروه دردسر ساز نشد. اشارات زياد به تابوهای جامعه در اون زمان باعث شد بعدها اين شايعه به وجود بياد که گروه زير جلد البوم LSD گذاشته بوده تا وقتی صاحب سیدی به دستور روی جلد عمل کرد و چسب روی سیدی رو "کند", گرد LSD هوا پخش بشه!. با وجود جدی گرفته نشدن اين شايعه, تا سال ۲۰۰۲ و بيرون اومدن دیویدی البوم از طرح زير جلدی البوم استفاده نشد.
از اين که بگذريم به اسم اندی وارهول میرسيم, خواه ناخواه بايد کمی صبر کنيم. به نظر مياد که طرح رو جلد رو وارهول کشيده باشه اما به نظر من بيشتر اينطور تداعی میکنه که اندی وارهول در ساخته شدن اين البوم نقش مهمی داشته
. میدونيم که وارهول تهيه کننده اين البوم بوده و بدون کمکش هرگز چنين البومی به مرحلهی اجرا نمیرسيده ولی در اينکه ايا وارهول هم مثل تمام تهيه کننده ها اجازهی دخالت در کار رو به خودش داده,
شک دارم.
اهنگها و شعرهای اين البوم هستند که باعث ميشه تا به همچين باوری برسيم. نه اهنگها و نه اشعار هيچ کدوم با مترهای زمان خودش قابل اندازه گيری نیستند.
از راک اند رول که بگذريم. رگههایی از پانک و موج نو و حتی الترناتيو رو هم ميشه در اين البوم ديد.
برای ما که در قرن بيست و يکم زندگی میکنيم سبک گذاری برای اهنگ های اين البوم شايد زياد سخت نباشه اما بايد به مردم در دهه شصت حق داد که توانايی هضم چنين چيزی رو نداشته باشند.
هر طور که شده اين البوم رو پيدا کنيد تا بيشتر از اين از موسيقی خوب محروم نشده باشيد.
اهنگ Im Waiting for my Man رو براتون آپلود کردم. اين اهنگ از نظر فرم روايی به Hey Joe هندريکس خيلی شباهت داره به طوريکه بين دو نفر مکالمه برقرار ميشه و يک نفر از شرايط فعلی احساس نارضايتی میکنه. ريف گيتار به شکل هوشمندانهای کشدار و همراه با تکرار زياد(لوپ) اجرا شده تا حس انتظار و آشفتگی رو به بهترين شکل منتقل کنه.
از اين اينجا دانلود کنيد.