اکثرا وقتی در اسم البوم يا اهنگی(يا اين اواخر حتی اسامی گروه‌ها) عدد يا اسم محلی به کار برده ميشه نشون دهنده‌ی اهميت موضوع‌ست. اين اهميت يا جنبه‌ی شخصی داره و يا جنبه‌ی عمومی يا بهتر بگم, تاريخی.
Highway 61 هر دو ويزگی‌ها يا حالا اهميت رو داره. اين بزرگراه که از نيو اورلئان تا ممفيس کشيده شده به نام بزرگراه بلوز هم شناخته ميشه. ممفيس در تنسی بزرگترين خاستگاه هنرمندان بلوز و کانتری و(راکن-رول) در امريکاست. مشهور که ميگن رابرت جانسون در چهار راهی بين بزرگراه ۶۱ و ۴۱ روحش رو در ازای اموختن گيتار به شيطان فروخت. جنبه‌ی شخصی ماجرا هم اينجاست که امتداد اين بزرگراه به آيوا و شهر دولوث (مه؟!) که محل تولد ديلان هست می‌رسه. از اين لحاظ Highway 61 revisited رو ميشه به نوعی بازگشت به خانه, و ديدار مجدد از دوران کودکی دونست.(سه سال بعد يعنی در ۱۹۶۸ مارتين لوتر کينگ که اخيرا شاهد فوت همسرش کورتا بوديم در متلی در همين بزرگراه ترور شد).
اما به خود البوم برسيم. در اين البوم باب ديلان به طور مشخص از فولک فاصله می‌گیره و پروسه‌ی حرکت به سمت موسيقی راک که از البوم قبلی(Bringing It All Back Home) شروع شده بود رو تکميل کرد.
علاقه‌ی ديلان به فولک رو حتی در اين البوم هم نميشه نا‌ديده گرفت چون طولانی‌ترين اهنگ اين البوم يعنی Disolation Rock که يازده دقيقه‌ست و يک پنجم از اين البوم ۵۰ دقيقه‌ای رو به خودش اختصاص داده چه از نظر معنا و چه موسيقی رابطه‌ی نزديکی با فولک داره. (هر چند که جو کل البوم به نوعی بر اين اهنگ قالب شده اما به عنوان اخرين و طولانی‌ترين اهنگ...پوووف!...اثر زيادی بر شنونده می‌گذاره.
البوم با اهنگ Like a Rolling Stone باز ميشه. اهنگی که ميشه گفت به عنوان مشهورترين اثر موسيقی راکن رول شناخته ميشه. اين اهنگ در مورد زنی نوشته شده که در گذشته از فرصت‌ها استفاده نکرده و امروز به عنوان يک رولينگ استون(بد‌بخت بی سر و پايی که چيزی برای از دست دادن نداره - دوه!) روزگار می‌گذرونه. اما معنای اهنگ فراتر از اين حرف‌هاست. هر سطر اين اهنگ و يا در مبنای کلی‌تر هر تکه از اهنگ معنای مستقلی ميده. معنایی که نه تنها در مورد نسل دهه شصت صدق می‌کنه بلکه با نسل‌های بعدی هم ارتباط عاطفی قوی و مستقلی برقرار می‌کنه.
در اهنگ Tombston Blues اينطور به نظر ميرسه که ديلان برای بار اول گيتار به دست گرفته. شعر اهنگ هم چندان جالب نيست. استفاده از عبارت‌های طولانی و تلفيق اونها با موسيقی بلوز(که بر پايه سرعت و حرکت شکل گرفته) ترکيب خوبی رو تشکيل نداده. و شايد دومين مشکل اهنگ در جايگذاری اشتباه در البوم باشه. قرار گرفتن دو اهنگ شش دقيقه‌ای اون هم در حاليکه که اهنگ کوتاهتری برای انتخاب وجود داشته يک ترکيب کشدار و خسته کننده می‌سازه. در From a Buick 6 اينطور که به نظر می‌رسه ادعای احترامی به موسيقيدانان بلوز و تلفيق خوبی از موسيقی فولک و راک به وجود مياره. و يا در اهنگ همنام البوم يعنی Highway 61 revisited در مرز نزديکی از دين و زندگی شخصی قدم بر می‌داره. باب ديلان در اين اهنگ از دستور خدا به ابراهيم برای قربانی کردن فرزندش حرف ميزنه ولی موضوع وقتی جالب ميشه که بفهميم که نام پدر ديلان هم ابراهام(Abe) بوده و ديلان در واقع داره از قربانی شدن خودش صحبت می‌کنه.
در کل, اين فقط تن صدای ديلان نيست که تغيير کرده. فقط گيتار ديلان نيست که از کلاسيک به الکترونيک تبديل شده بلکه اين شخصيت و طرز فکر ديلان است که عوض يا بهتر بگم دگرگون شده. ديلان با موفقيت چشمگيری که به کمک اين البوم به دست آورد به طور ضمنی ثابت کرد برای ساختن يک اثر ماندگار لزوما نبايد در موسيقی پيچيده گرفتار شد, لزوما نبايد از اصول جواب داده و تکراری پيروی کرد بلکه هميشه ساختار شکنان بودند که در طولانی مدت به موفقيت دست پيدا کردند.

هر وقت به Velvet Underground فکر می‌کنم ياد اون پسره تو فيلم بازگشت به اينده می‌افتم.
همون صحنه که حين اجرا برای اون سياه پوست‌ها ناگهانی تغيير ريف داد و چيزی اجرا کرد تا اون زمان ملت به عمرشون نديده بودند.
گروه UV علی‌رغم عمر کوتاهش نه تنها يک قدم بلکه چندين قدم جلوتر از زمانش حرکت می‌کرد.
واقعا از بد شانسی بود که در اون زمان مثل بيتلز يا ديلان مورد توجه قرار نگرفتند و خب به خاطر فعاليت کم و بی سر و صداشون هنوز هم در خارج از مرزهای امريکا شناخته شده نيستند.
معتقدم متفاوت بودن به تنهايی کافی نيست بلکه بايد چيزی هم برای ارايه داشته باشی, حرفی برای گفتن و UV اين قدرت رو داشت.