شاید عجیب به نظر برسه که چطور آدمی که حالش از هر دینی به هم می‌خوره و وزنه‌ی قبول نداشتن خداش روی
51
درصد الی بالاست می‌تونه به مذهبانه‌های سیاه پوستان - گاسپل - علاقه داشته باشه و باهاشون ارتباط برقرار کنه. دلیلی که میشه تراشید: به این اهنگ‌ها فقط به صرف اهنگ و موسیقیایی نگاه می‌کنم و در مرحله‌ی بعد انقدر اینجور اهنگ‌ها قدرتمندند که حتی بعضی وقت‌ها باعث میشن ما از ادم‌هایی که به هر نوعی - از نویسنده ناشناسش در سال هزار و هشتصد و فلان میلادی تا هزاران نفری دیگری که - در ساختشون دست داشتن طلب آمرزش هم بکنیم.
خب البته نه فقط به این دلیل که اونهارو دین دار واقعی میدونم چون اونجا هم دین زورکی داریم هم ادم متظاهر. نه به این دلیل که دین‌شون رو درست میدونم که بدون عمیق مطالعه کردن دین‌شون همین دو قلم مسیح پسر خدا دونستن و اعتقاد به از قبل امرزیده شدن کارهاشون به اندازه کافی مسخره هست.
نه به این دلیل که مرغ همسایه رو بوقلمون یا یه همچین چیزی می‌دونم و برای فرار از گندولی به نام اسلام حکومتی و غیر حکومتی مدح چیز دیگه رو خواهانم. فقط به این دلیل که وقتی این موسیقی رو می‌شنوی کوچک ترین شکی در واقعی بودن اعتقاد و خالص بودنش نمی‌بری. نمی‌دونم چرا…نمی‌دونم این جادوست, توهمه, یه پنداره یا چی…اما حداقل من نمی‌تونم بگم خواننده و گروه کر و حتی شنوندگان کلیسایی پشت این کار واقعا به چیزی که میگن اعتقاد ندارند. قرار نیست قدیس باشن. قرار نیست ادم‌های بی‌گناه یا حتی خوبی باشند. فقط قرار همینی که هستن باشن.
همین کافیه…فراتر از کافی برای لذت بردن از موسیقی و امواجی که حداقل حداقلش تا چند دقیقه روت تاثیر می‌گذارن, به فکر وادارت می‌کنن, باعث میشن یاد افولات شخصی‌ات بیوفتی و شاید تکونی به خودت بدی.
یاد مسیح رو ول کن. همینقدر که از خودت بپرسی چی هستی و چه; کافیه.
نه…اصلا فراتر از کافی…
عالیه

——————————
Della Reese - Hush, Someones Calling My Name
Download
——————————

This entry was posted on Sunday, July 13th, 2008 at 4:22 pm and is filed under Editor Pick, In The Name Of Gospel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.