توضیح: وقتی قرار شد از کسانی بگم بیشترین تاثیر رو بر من گذاشتند خب بر اساس یه تقسیم بندی فرضی لیست رو به دو قسمت شناسونده شده ها و شناخت پیدا کرده ها نیم کردم/
بخش اول مخصوص کسانی که به من معرفی شده بودند و بخش بعدی کسانی که با بررسی کارشون بهشون دلبسته شدم. وقتی بخش اول رو می نوشتم برای اینکه پست ها یکنواخت نباشه باقی رو موکول کردم به زمانی نامشخص. الان همون زمان نامشخص فرارسیده. چه عجب!. درسته.

دوران مورد علاقه ی من از موسیقی لین استیلی: 1989 - 2000
گرانج یعنی کلافه بودن از همه چیز. یعنی احساس حقارت و کوچیکی کردن. کنار زدن تمام چیزهایی که مردم دیگه براش سر و دست می شکونن. تو سطل زباله ایستادن و فریااااااد زدن.
همه می تونن فریاد بزنن اما چه کسی می تونه تیر اخر رو بزنه؟
بالاسر حرومزاده وایسه با بی رحمی نگاهش کنه چمشش رو نشونه بره و بنگ. و ذره ای هم احساس گناه و یا اشتباه کرد نداشته باشه؟
زیاد نیستن همچین ادم هایی و نمی تونن زیاد باشن. که البته فوق العاده ست. وقتی دست تو کاری زیاد بشه نتیجه میشه نیروانا.
یادتونه یک بار گفتم با نیروانا حال نمی کنم. خب دلیلش رو نگفتم ولی حالا میگم.
تا آلیس این چینز و ضربه های نهایی لین هست نیروانا هیچ جایی در ادبیات موسیقیایی من نداره. وقتی بحث از موسیقی سنگین میشه خارج ایستادگان میگن این چه نوع موسیقیه. همه اش جیغ. همه اش شلوغی. همه اش فریاد. و نکته درست همینجاست. این فریاد درماندگی مردمان که باعث کشش نفس و ایجاد علاقه میشه. همین جیغ هاست که باعث میشه چشمانت رو برای دقایقی ببندی و هشت مایل به فضا بری. بدون احتیاج به مخدرهای شیمیایی کثافت.
همین مخدرها بودن که به مرور زندگی لین رو از بین بردن. خودش می گفت “اووه! از زمان لذت بردن من از این اشغال خیلی وقته که گذشته. مردم فکر می کنن من مصرف میکنم تا های بشم و لذت ببرم. اما نه. من می کشم چون باید بکشم. “

This entry was posted on Thursday, August 23rd, 2007 at 11:36 am and is filed under Dude, you are my Hero. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.