Zero Conditional Laugh

چرخيدن تو انباری يکی از لذت بخش ترين کارهايی که گهگاه انجام ميدم.
با سر فرصت و امادگی قبلی ميرم پايين و به زور احساسات شديد نوستالژيک که از تکه پاره‌های خاکی انباری زندگی یيرون مي‌کشه ساعت‌ها خودم رو مشغول مي‌کنم.
ديروز رفتم پايين دنبال ارشيو نصفه و ناقص دنيای سخن.
پدرم هر ماه می‌خريد. وفتی مثل تمام ورق‌های دور و برم توش سرک می‌کشیدم ازش چیزی دستگیریم نمی‌شد. می‌پرسیدم اين نوشته‌ها چی هستن. چرا جملاتشون انقدر نامفهومه.
همیشه بهم میگفت اينا برای تو زوده برو سر کتابای خودت!
غافل از اينکه صفحه‌ی يازده مجله پاتوق هفتگي‌ام شده بود. بعضی وقت‌ها که صفحه جناب شکرچيان دو برابر ميشد و صفحات ده و يازده رو به نام خودش میزد از خوشحالی پا ر هوا میشدم.
چند باره و چند باره مي‌خوندم.نثرش انقدر روان و ساده بود که حتی يه بچه‌ به سن و سال من رو هم به وجد مياورد. طراحی صفحه با اون کلاغ‌های هميشگی. شوخی‌هاش با سردبير که اون زمان فکر مي‌کردم واقعين و هر بار بعد از خوندن ماجرای بحث جناب مستطاب با سردبير کلی ناراحت می‌شدم. اون مثال‌ و مقایسه‌های عجيب و غريبش...
وای خدا!
ديروز هر چی دنبال ارشيو دنيای سخن گشتم چيزی پيدا نکردم و مجبور شدم که برگردم بالا. البته نه با دست خالی چون حداقل تونستم کتاب حکايات ملانصرالدين رو از بين اون همه جعبه پيدا کنم.
شب که از مادرم پرسيدم اون مجله‌ها رو کجا گذاشته جوابش جالب بود.
- اون چند سری مجله که تو کیسه‌های سیاه بود؟ همه رو ريختم رفت.