دوست دارم بدونم قبل از خانوم انصاری چند نفر به عنوان توريست به فضا رفتن و جو کشورشون در اون زمان چی بود.
مورد دوم ناگفته پيداست. اين هم يه خبره مثل باقی خبرها. اما وقتی نوبت ادمی با مليت ايرانی ميرسه شرايط فرق ميکنه. بالاخره هميشه بايد دستاویزی برای “افاتاخار” دم دست داشته باشیم. حالا یه روز می تونه کسب چهار مدال حلبی از تو المپیک باشه و روز دیگه دستیابی به تخم کفترهای روسی.
تف به این عادت و فرهنگ مزخرف شخصی نگري مرتبط دونستن و اظهار نظر کردن ایرانی.
یکی برداشته تو وبلاگ این خانوم نوشته اگه بیست میلیون دلار داشتم می بخشیدم به بچه های بیچاره که از مرگ نجاتشون بدم. نمی دونم نظر از این بی ربط وجود داره یا نه؟
نمی دونم چرا همیشه با دید مستقیم تو صورت چیزها نگاه میکنیم. دوست داریم همه چیز همونطور باشه که ما می خوایم. از یه عکس ساده صد من تفسیر می سازیم. طرف رو جاسوس میکنیم. مزدور میکنیم. حق زندگی رو ازش میگیرم. اررررخخخخ خلت رو این طرز فکر. اگه فقط می تونستیم دنیا رو از تفسیر و تحلیل گهربار! خودمون محروم کنیم عالی بود.
- یه خانوم پولدار که از بد روزگار تو ایران به دنیا اومده داره میره فضا - و این به شما هیچ مربوط نیست. -اگه قصدش شهرته باشه. اگه نمی خواد پولش رو در راه خدا! صرف کنه به تو مربوط نیست. اگه میخواد درامد زایی بکنه خب بکنه. این خانوم دوره اصلی زندگیش رو در امریکا گذرونده. مالیاتش رو به امریکا داده از منابع مالی و علمی اونها استفاده کرده و این موفقیت!!! هیچگونه ارتباطی به ما یا دولت مهرورز و تن پرورمون نداره.
- شاید خود این خانوم و شرکت زیر نظرش باعث رشد علم فضانوردی شده باشن ولی خریدن بلیت فضا موفقیت علمی نیست که به کسی(ایرانی ها) ربط داشته باشه.
به غیر از کشورهای عقب افتاده و فلاکت زده اینجور افتخار سازی و صدالبته زیر سال بردن شخصیت ادم ها و شکستن حرمتشون کجای کره ی زمین دیده میشه؟
واقعا مردمان بدبختی هستیم. این دویست سال خواب برامون بس نبوده.
حالا حالا باید بخوابیم.

This entry was posted on Saturday, September 16th, 2006 at 4:13 am and is filed under Illusions. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.