تجمع احمقانه بود و دل بستن بهش احمقانهتر.
هر وقت تعداد واقعی جمع از تعداد امضاهای روی کاغذ بالاتر رفت من رو صدا کنيد.
——–
کتک خورديم. خيلی خوب هم. بدون امضا و بدون هيچ نشانی.
——–
پا پی: کميت مهم نيست اما اگر ده نفر امضا کنند و بيست نفر به قصد شرکت در چنين اعتراضی از در خونه بيرون بزنند ارزشمندترين چيز خواهد بود.
تو جملهی بالا صد البته منظور از “من” مشخصه. اما بالاخره تو اين خراب شده بايد کلمه به کلمه برای همه توضيح بدی. (و بدبختانه اين ادم بیثمری که اينجا نشسته حتی از توضيح به “خود” هم ترس و ابا داره)
Leave a Reply