all the wrong reasons

از خودم می‌پرسم چرا پشت هر کاری يه دليلی وجود داره. نميشه بی‌دليل کاری انجام داد؟ مثلا همين الان که دارم اين متن رو می‌نویسم دوست دارم بدون دليل خاصی متن رو کش بدم.
اصلا وقتی به زندگی نگاه می‌کنی و چيزی جز بی‌دليلی و بیهودگی نمی‌بينی طبيعتا اعمالت هم بايد بی‌دليل باشه. بيخود نيست که مغشوش کردن افکار از راحت‌ترين کارهاست.
اين فکر پدرسگ که محدوديت نمی‌شناسه. بگير بشين يه جا و فرت و فرت برای کارهای ديگران دليل بساز. از اين لحاظ منتقدان هنری سابقه‌ی جالبتری نسبت به بقيه دارن. آره اين اقا منظورش فلان بوده, بهمان و رحمان و ريسمان بوده. حالا هی شفاف سازی کن. چيه حتما فکر می‌کنيد با منظور خاصی ترکيب شفاف سازی رو به کار بردم. نه پدرجان بی‌دليل بود. مثل تمام عمرم.‌‌‌
حالا هی بيا توضيح و تفسير کن که بنده‌ی خدا! چنين چيزی خيلی ناگهانی به ذهنم رسيد و تو کمتر يک ثانيه به چنين رابطه و معجونی رسيدم. هدف؟ به جان کفتر قلی جان فقط ارضا کردن خودم بوده. همين و بس. بدبختی من و تو اينجاست که اين تازه قسمت کوچکی از مرحله‌ی ثابت کردن بوده. حالا بايد ثابت کنی که بی‌دليل دانستن بی دليلی‌يت چه دليلی داشته. و يا چه دلايلی! اخه يکی نيست حالی اين جماعت ادم صفت بکنه پدرجان, مادرجان, ای تخم چپ چشم مادر بزرگ بنده, مگه تو برای تحليل اراجيف بنده دليلی داشتی؟ البته به جز پول(که سلطان دلايل است).
اصلا يکی نيست بگه اهای ادم عاقل! اول حاصل عمر خودت رو تحليل کن و بعد(اگر چيزی جمع شد) با دست پر بيا تا صحبت برانيم. به جان اسقف از هر شش زيليون فيليون گريگوريون ادم; يک نصفه ادم و بلکه يه ادم درست حسابی با دليل(حالا مدرک مال خودش) پيدا ميشه. تازه اون هم چی, يه ننه بابای سرخورده داشته که برای رسيدن به ارزوهايی که خودشون توش موندن و ترکمون زدن يه ترکمون ديگه زدن(بچه دار شدن) و به اندازه‌ی يه ادم حرارت کره‌ی زمين رو بالا کشيدن. به خاطر چی؟ که حالا شايد اين حلال زاده يه گهی از اب در بياد.
اگر هدف اين باشه که در اينده گهی بشی باز هم دليل کافی برای ثابت کردن مفيد بودنت نداشتی. مثلا اون بچه‌ای که شب‌ها زیر سقف اسمون ستاره‌ها رو می‌شماره و ارزوی سر کردگی می‌کنه در نهايت وقتی به هدفش رسيد(اگه خيلی زبل باشه و قاطعيتی هم داشته باشه) می‌فهمه که حتی بعد از رسيدن به هدفش هم گهی نبوده و اساسا بی‌دليل اومده و بی دليل هم رفته.
و يا کارهای اين دانشمند‌ نماها. همين ها که چد و پد سال عمرشون رو هدر ميدن که بفهمن فلان چيزی جرا يهو گنده شد. فلان چيز چرا سرازير شد و غيره.
يکی نيست حالی اینها بکنه وقتی ملت کل هستی رو بی دليل می‌دونن حالا فلان چيز فلان شد. گور بابای لکنته‌اش. خب شد که شد تو رو چه شد؟
اصولا وقتی من و شما بی‌دليل زندگی ميکنيم. حالا هر اتفاقی که می‌خواد بگذار بيافته تا وقتی بدونيم بی‌دليل بوده اهميت نداره. تازه اهميتش در ذاتش نيست بلکه تاثيرش بر رفتار و زندگی ماست که يه کم با اهميتش می‌کنه.
از قديم گفتن هر خل و چل و اسمان جلی برای شاخص شدن به فلسفه پناه می‌بره. به قول يارو گفتنی(خودم رو ميگم) فلسفه در اصل از دو لغت عربی قل و سفیه تشکيل شده بود که به مرور همونطور که "ش" نقطه‌اش رو از دست داد, قل+سفیه هم بکارتش رو بر باد داد و شد فلسفه.
يه زبان چانی چونی هم زدن درش که اره اقا عوام الناس نمی‌فهمه و از اين حرفها. البته عوام الناس دليلی برای فهميدن نداره. ولی حتی اگه داشت واقعا هم شنيدن مزخرفاتی که سر و تهش به طولانی شدن مدت ريدمان طرف ربط داره احتياج به نفهمی و قايم باشک بازی تو کوچه‌ی قلی چپ داره.
بالا بريم پايين بيايم همينجا گيريم. بالاخره نميشه که ديپلم ردی گرفته باشی و سندرم از نوع ايسم حاد نگرفته باشی. نميشه اسم چهار تا بی‌پدر رو شنيده باشی و طرفدارشون نباشی. نميشه حرفی بزنی که به جايی لينک نشده باشه. بالاخره هر جوری که هست بايد محدود باشی.
يا چپی يا راستی. يا دموکراتی يا تندرو و خودرو. حد وسط يا شما و جنوبی نداريم. درست مثل بقيه چيزها. نمی‌شه مدرک نداشته باشی ولی تدريس کنی. نميشه بدون دنبال کردن سبک خاصی موسيقی توليد کنی و يا بدون الهام از فرد خاصی قلم بزنی. نميشه حرف بزنی, فکر کنی اما ذهنت به جايی دلبستگی نداشته باشه.
بالا بری يا پايين بپری محدودی. انسانی و هيچ دليل خاصی هم برای ادامه زندگی و ازادانه زيستن وجود نداره.