the show must go off

گرمی چهل و هشتم يکبار ديگه ثابت کرد که اين جايزه دادن‌ها به جز نور و صدا چيزی نيستند.
دو تا از مزخرف‌ترين البوم‌های سال مهمترين جايزه هارو بردند.
How to Dismantle an Atomic Bomb از U2 که ميشه گفتن ضعيف ترين البومشون در ده سال اخير بوده جايزه بهترين البوم سال رو برد. اگه امسال باب گلداف هم البومی ساخته بود الان حداقل نامزد دريافت جايزه شده بود. در همين چند سال اخير شاهد اين هستيم که بونو سعی می‌کنه پرسونا و شخصيت خاصی از خودش به تثبيت برسونه. نمی‌دونم, يک چيزی مثل لنون. انتخابش به عنوان چهره‌ی سال(به همراه بيل و مليندا گيتس) از سوی مجله‌ی تايم و بردن پنج جايزه‌ی گرمی نشون ميده که در اين راه به موفقيت هم رسيده.
دومين جايزه مهم يعنی بهترين رکورد سال رو رو Green Day با اهنگ Blvd of broken Dreams برد. گرين دی سال ۲۰۰۵ شايد بيشتر از هزار درجه! با چيزی از سال ۹۴ بخ حاطرمون مونده فاصله داره. American Idiot هم يکی از مزخرف‌ترين البوم های سال بود که خيلی بيشتر از اونکه بايد, بهش پرداخته شد. خلاصه بگم; اگه بين البوم قبلی و اين چهار سال فاصله نبود, اگه مستر تيپ‌های اصلی دزديده نمی‌شدند, اگر جنگ عراق اتفاق نمی‌افتاد, اگر بوش دوباره رای نمی‌اورد و اگر البوم به طور مشخص کانسپتی در مورد جنگ و انتقاد از دولت نبود اين البوم همون موفقيتی رو کسب می‌کرد که لايق‌اش بود. Amercian Idiot يکجور Rock Opera Wanna be شده. (معادل فارسی براش پيدا نمی‌کنم که بگم). سعی داره کار فوق العاده
The Who در تامی رو تکرار کنه. سعی ميکنه به همون سنگينی باشه ولی فکر نمی‌کنم موفق بوده باشه. شايد کامل‌ترين اهنگ البوم رو بشه Wake me up when Septmeber Ends دونست.
همين Blvd of broken Dreams به نظرم سی تا چهل ثانيه زيادی و قسمت زايد داره که کسی که به گروه يا تهيه کننده در موردش گوشزد نکرده.
جايزه بهترين آهنگ سال به U2 و Sometimes you cant make it on your own رسيد که فکر می‌کنم حق‌اش بود.
فرق بين بهترين رکورد سال و بهترين آهنگ سال در اينه که جايزه رکورد سال به کل گروه دست‌اندرکاری که پشت يک اهنگ بودند تعلق می‌گيره(و اعضای گروه به نيابت از تمام اونها جايزه رو می‌گيرن) در حالی که بهترين اهنگ سال به سراينده و نويسنده‌ی ترانه تعلق داره.(که باز هم کل گروه جايزه رو می‌گيرن).
ليست کامل برنده هارو می‌تونيد اينجا ببينيد.