fix me
ازم میپرسه, "ضايعست اگه به هر سه تاشون يه کادو بدم؟ "
...
همينام مونده بود که آداب دوست دختر داری ياد بچهی همسايه بدم.
ظاهرا, همينِ همين.
like a rolling stone
روزی روزگاری اوضاع خيلی خوبی داشتی.
در جوانی به ولگردها ده سنت کمک میکردي, اينطور نبود؟
مردم بهت میگفتند "مواظب باش عزيزم, ممکنه ورشکست بشی".
فکر میکردی دارن باهات شوخی میکنن
عادت داشتی تمام کسانی رو که
تو خيابونها ول می چرخيدند به سخره بگيری.
اما اين روزها ديگه صدايی ازت در نمياد
اين روزها از تلاش برای فراهم کردن وعدهی بعدی غذا,
چندان راضی به نظر نمیرسی.
-----------------
باب, دی, فاکينگ لان...
...
...
چه احساسی داره
چه احساسی داره که بدون سر پناه باشی
مثل يک ناشناس واقعی
مثل يک ولگرد بی سر و پا
...
...
باب ديلان هيچ وقت خوانندهی قابلی نبوده اما با اين همه در اين آهنگ از فرم خاص صداش بهترين استفاده رو میکنه چون اين صدای ديلان نيست که میشنويم بلکه فرياد يک نسله, سرگذشت ميليونها انسانی که زندگی رو باختند و فرصتی برای جبران ندارند.
فرم اصلی اهنگ سادهست. دختری که زمانی وضع خوبی داشته. ظاهرا در خونه پدر و مادرش بوده و از درامد اونها زندگی میگذرونده. از فرصتها استفاده نکرده و حالا به قول مادرم "سرش به سنگ خورده" ولی ديگه کمی برای بازگشت دير شده. حالا خيابونها به اين دختر, همسايهی جديدشون سلام میکنند. يک ولگرد تنها.
...
...
تو بهترين تحصيلات مدرسهای رو داشتی خيلی خوب, خانوم تنها.
ولی خودت هم میدونی که همش برات مثل يک سرگرمی بود.
هيچ کس به تو ياد نداده که چطور تو خيابونها گليمات رو از اب بکشی.
و حالا به تدريج عادت خواهی کرد.
تو میگفتی که هيچ وقت با اون
ولگرد عوضی به توافق نمیرسی, ولی حالا قبول کردی
که اون مرد هيچ عذر و بهانهای رو قبول نمیکنه
وقتی به چشمانش نگاه میکنی
و بهت ميگه "میخوای با هم به قراری ببنديم؟"
...
...
داستان به اين سادگی نيست. زندگی يک نسل و يک تيپ اجتماعی رو میتونيد در اين اهنگ پيدا کنيد. کسانی که ديگه چيزی برای از دست دادن ندارند. کسانی که زمانی به قول ما عددی بودند و الان هيچ.
ولگرد خيابونی به دختر پيشنهاد ميده که شب رو باهاش بگذرونه. تو دانشگاهها و مدارس طرز زندگی تو خيابون رو به کسی نميدن. در برخورد با ادمهای عوضی تحصيلات اکادميک به کار نمياد. شايد مجبور باشی برای پيدا کردن يه سرپناه عصمت(نه فيزيکی, بلکه معنوی) و غرورت رو بشکنی و تن به قرارداد خيابونی بدی.
...
...
چه احساسی داره
چه احساسی داره که تنها کسات خودت باشی
بدون سرپناه مشخص
مثل يک ناشناس واقعی
مثل يک ولگرد بی سر و پا
...
...
بروس اسپرينگستين ميگه "اولين بار که اين اهنگ رو شنيدم تو ماشين با مادرم نشسته بودم و به راديو گوش میکردم. اون ضربهی درام اول اهنگ درست مثل اين بود که کسی درب جديدی به روی ذهن و تفکرت باز کنه"
پال مککارتنی اولين بار اهنگ رو در خونهی لنون شنيد. "مثل اين بود که اهنگ تا ابد ادامه داره. فوق العاده بود. اون به همهی ما نشون داد که ميشد چند قدم به جلو برداشت."
...
...
تو هيج وقت سرت رو بر نگردوندی تا چهرهی خشمگين تردستان و دلقکهای خيابونی رو
وقتی که هر چيزی در چنته داشتند برات رو میکردند ببينی
تو هيچ متوجه نشدی که اين کار حرکت جالبی نيست.
نبايد اجازه میدادی که ديگران از فرصتهای تو استفاده کنن.
عادت داشتی که با مرد روياهات که
روی شونهاش گربهی سيامی داشت به گردش بری
سخت نبود وقتی فهميدی
اون مرد غير از چيزی بود که به تو گفته بود
زمانی که تمام چيزیهایی که میتونست از تو دزديد.
...
...
مثل اکثر اشعار ديلان اين ترانه رو ميشه به هزار معنای مختلف تفسير کرد. اما فکر میکنم معنای اصلی چيزی که ديلان ميگه مشخصه. يک ازدواج نا موفق و يا يک دوستی بدون شناخت.
"سخت نبود وقتی فهميدی اون مرد غير از چيزی بود که به تو گفته بود". چرا...بود...بود...بود...شايد غم انگيز ترين چيز دربارهی اين اهنگ اين باشه که فرصتی برای جبران در اختيارت نمیگذاره. مجبوری با شرايط کناری بيای. بايد بسازی حتی به قيمت سوختن.
...
...
چه احساسی داره
چه احساسی داره که تنها کسات خودت باشی
بدون سرپناه مشخص
مثل يک ناشناس واقعی
مثل يک ولگرد بی سر و پا
...
از اينجا دانلود و از اينجا بشنويد.
——————————
شنبهی هر هفته, يک اهنگ با ديزی راکر. برای اهنگهای قبلی اينجا کليک کنيد.
highway 61
Bob Dylan
(Highway 61 (1965
((نمیخوام درگير زمان بشم. در بعد زمان, The Freewheelin' Bob Dylan که چند سال زودتر بيرون اومده ارجحيت داره ولی فعلا میخوام هر چی به ذهنم رسيد معرفی کنم تا بعد برسيم به بررسی سال به سال))
اکثرا وقتی در اسم البوم يا اهنگی(يا اين اواخر حتی اسامی گروهها) عدد يا اسم محلی به کار برده ميشه نشون دهندهی اهميت موضوعست. اين اهميت يا جنبهی شخصی داره و يا جنبهی عمومی يا بهتر بگم, تاريخی.
Highway 61 هر دو ويزگیها يا حالا اهميت رو داره. اين بزرگراه که از نيو اورلئان تا ممفيس کشيده شده به نام بزرگراه بلوز هم شناخته ميشه. ممفيس در تنسی بزرگترين خاستگاه هنرمندان بلوز و کانتری و(راکن-رول) در امريکاست. مشهور که ميگن رابرت جانسون در چهار راهی بين بزرگراه ۶۱ و ۴۱ روحش رو در ازای اموختن گيتار به شيطان فروخت. جنبهی شخصی ماجرا هم اينجاست که امتداد اين بزرگراه به آيوا و شهر دولوث (مه؟!) که محل تولد ديلان هست میرسه. از اين لحاظ Highway 61 revisited رو ميشه به نوعی بازگشت به خانه, و ديدار مجدد از دوران کودکی دونست.(سه سال بعد يعنی در ۱۹۶۸ مارتين لوتر کينگ که اخيرا شاهد فوت همسرش کورتا بوديم در متلی در همين بزرگراه ترور شد).
اما به خود البوم برسيم. در اين البوم باب ديلان به طور مشخص از فولک فاصله میگیره و پروسهی حرکت به سمت موسيقی راک که از البوم قبلی(Bringing It All Back Home) شروع شده بود رو تکميل کرد.
علاقهی ديلان به فولک رو حتی در اين البوم هم نميشه ناديده گرفت چون طولانیترين اهنگ اين البوم يعنی Disolation Rock که يازده دقيقهست و يک پنجم از اين البوم ۵۰ دقيقهای رو به خودش اختصاص داده چه از نظر معنا و چه موسيقی رابطهی نزديکی با فولک داره. (هر چند که جو کل البوم به نوعی بر اين اهنگ قالب شده اما به عنوان اخرين و طولانیترين اهنگ...پوووف!...اثر زيادی بر شنونده میگذاره.
البوم با اهنگ Like a Rolling Stone باز ميشه. اهنگی که ميشه گفت به عنوان مشهورترين اثر موسيقی راکن رول شناخته ميشه. اين اهنگ در مورد زنی نوشته شده که در گذشته از فرصتها استفاده نکرده و امروز به عنوان يک رولينگ استون(بدبخت بی سر و پايی که چيزی برای از دست دادن نداره - دوه!) روزگار میگذرونه. اما معنای اهنگ فراتر از اين حرفهاست. هر سطر اين اهنگ و يا در مبنای کلیتر هر تکه از اهنگ معنای مستقلی ميده. معنایی که نه تنها در مورد نسل دهه شصت صدق میکنه بلکه با نسلهای بعدی هم ارتباط عاطفی قوی و مستقلی برقرار میکنه.
در اهنگ Tombston Blues اينطور به نظر ميرسه که ديلان برای بار اول گيتار به دست گرفته. شعر اهنگ هم چندان جالب نيست. استفاده از عبارتهای طولانی و تلفيق اونها با موسيقی بلوز(که بر پايه سرعت و حرکت شکل گرفته) ترکيب خوبی رو تشکيل نداده. و شايد دومين مشکل اهنگ در جايگذاری اشتباه در البوم باشه. قرار گرفتن دو اهنگ شش دقيقهای اون هم در حاليکه که اهنگ کوتاهتری برای انتخاب وجود داشته يک ترکيب کشدار و خسته کننده میسازه. در From a Buick 6 اينطور که به نظر میرسه ادعای احترامی به موسيقيدانان بلوز و تلفيق خوبی از موسيقی فولک و راک به وجود مياره. و يا در اهنگ همنام البوم يعنی Highway 61 revisited در مرز نزديکی از دين و زندگی شخصی قدم بر میداره. باب ديلان در اين اهنگ از دستور خدا به ابراهيم برای قربانی کردن فرزندش حرف ميزنه ولی موضوع وقتی جالب ميشه که بفهميم که نام پدر ديلان هم ابراهام(Abe) بوده و ديلان در واقع داره از قربانی شدن خودش صحبت میکنه.
در کل, اين فقط تن صدای ديلان نيست که تغيير کرده. فقط گيتار ديلان نيست که از کلاسيک به الکترونيک تبديل شده بلکه اين شخصيت و طرز فکر ديلان است که عوض يا بهتر بگم دگرگون شده. ديلان با موفقيت چشمگيری که به کمک اين البوم به دست آورد به طور ضمنی ثابت کرد برای ساختن يک اثر ماندگار لزوما نبايد در موسيقی پيچيده گرفتار شد, لزوما نبايد از اصول جواب داده و تکراری پيروی کرد بلکه هميشه ساختار شکنان بودند که در طولانی مدت به موفقيت دست پيدا کردند.
the show must go off
گرمی چهل و هشتم يکبار ديگه ثابت کرد که اين جايزه دادنها به جز نور و صدا چيزی نيستند.
دو تا از مزخرفترين البومهای سال مهمترين جايزه هارو بردند.
How to Dismantle an Atomic Bomb از U2 که ميشه گفتن ضعيف ترين البومشون در ده سال اخير بوده جايزه بهترين البوم سال رو برد. اگه امسال باب گلداف هم البومی ساخته بود الان حداقل نامزد دريافت جايزه شده بود. در همين چند سال اخير شاهد اين هستيم که بونو سعی میکنه پرسونا و شخصيت خاصی از خودش به تثبيت برسونه. نمیدونم, يک چيزی مثل لنون. انتخابش به عنوان چهرهی سال(به همراه بيل و مليندا گيتس) از سوی مجلهی تايم و بردن پنج جايزهی گرمی نشون ميده که در اين راه به موفقيت هم رسيده.
دومين جايزه مهم يعنی بهترين رکورد سال رو رو Green Day با اهنگ Blvd of broken Dreams برد. گرين دی سال ۲۰۰۵ شايد بيشتر از هزار درجه! با چيزی از سال ۹۴ بخ حاطرمون مونده فاصله داره. American Idiot هم يکی از مزخرفترين البوم های سال بود که خيلی بيشتر از اونکه بايد, بهش پرداخته شد. خلاصه بگم; اگه بين البوم قبلی و اين چهار سال فاصله نبود, اگه مستر تيپهای اصلی دزديده نمیشدند, اگر جنگ عراق اتفاق نمیافتاد, اگر بوش دوباره رای نمیاورد و اگر البوم به طور مشخص کانسپتی در مورد جنگ و انتقاد از دولت نبود اين البوم همون موفقيتی رو کسب میکرد که لايقاش بود. Amercian Idiot يکجور Rock Opera Wanna be شده. (معادل فارسی براش پيدا نمیکنم که بگم). سعی داره کار فوق العاده
The Who در تامی رو تکرار کنه. سعی ميکنه به همون سنگينی باشه ولی فکر نمیکنم موفق بوده باشه. شايد کاملترين اهنگ البوم رو بشه Wake me up when Septmeber Ends دونست.
همين Blvd of broken Dreams به نظرم سی تا چهل ثانيه زيادی و قسمت زايد داره که کسی که به گروه يا تهيه کننده در موردش گوشزد نکرده.
جايزه بهترين آهنگ سال به U2 و Sometimes you cant make it on your own رسيد که فکر میکنم حقاش بود.
فرق بين بهترين رکورد سال و بهترين آهنگ سال در اينه که جايزه رکورد سال به کل گروه دستاندرکاری که پشت يک اهنگ بودند تعلق میگيره(و اعضای گروه به نيابت از تمام اونها جايزه رو میگيرن) در حالی که بهترين اهنگ سال به سراينده و نويسندهی ترانه تعلق داره.(که باز هم کل گروه جايزه رو میگيرن).
ليست کامل برنده هارو میتونيد اينجا ببينيد.
پا پی :امسال البومی به نام فرياد در بخش موسيقی جهان نامزد جایزه شده بود. چیزی راجعش نمی دونم ولی اگه اشتباه نکنم اين البوم از قطعات مختلف گروههای سنتی ايرانی تشکيل شده. اگه کسی اطلاعات بيشتری داره,....آره لطفا.
find mo’
يکی از ويژگیهای خوب ويندوز مديا پلير امکان جستجو به دنبال اطلاعات دربارهی اهنگهاست.
کافيه اسم اهنگ و اجرا کننده رو درست تنظيم کرده باشيد.
با کليک روی Find Album Info در بانک اطلاعاتيش جستجو ميکنه و ليست البومهای مرتبط با اهنگ مورد نظر شما رو نمايش ميده.
Real Player هم امکان مشابهی برای اينکار داره با اين تفاوت که پيش فرض برنامه طوری تنظيم شده که اتوماتيک به دنبال اطلاعات میگرده.
جالب اينکه هيچ کدوم اطلاعات کاملی ندارن. ويندوز مديا به جز در صفحهی مربوط به جستجو, سال البوم رو نشون نمیده و RP اطلاعات مربوط به سراينده آهنگ و کمپانی سازنده رو.
azzhole
بالاخره بعد از يک هفته قفل کردن اکانت, دانلود کنندههای پرشين گيگ رضايت دادند و سرويس رو ازاد کردن.
فکر کنم مجبور باشم از اين به بعد روی فايلها پسورد بگذارم تا ديگه از اين جور سو استفادهها پيش نياد. با اينکه دوست دارم همه از اين فايلها استفاده کنن ولی اين سيستم پهنای باند محدودی داره, پس بهتره که اين فضای محدود برای خوانندههای اينجا حفظ بشه.
وقتی تو اين مملکت هيچ چيز روی برنامه نيست, همون بهتر که ما هم برنامهريزی نداشته باشيم.(ديدگاه حجرياسيون!)
روزهای شنبه ملت میريزن تو پرشين گيگ و چند ساعت قبل از اينکه مطلبی پست کنم فايل جديد رو دنلود ميکنن.
اين رو مثلا قرار بود شنبه بگذارم. دربارش توضيح نمیدم چون از وقت توضیح يک هفته گذشته.
از اينجا هم میتونيد بشنويد.
Blogroll
- 1pezeshk یک پزشک
- Aftaabe زندگی پیش رو
- Cafe Nasseri کافه ناصری
- Dahe 60 دهه ی شصت
- Debsh محمود فرجامی
- Divane Sara مجمع دیوانگان
- Ideas Little ایده های کوچک من
- Kamangir کمانگیر
- Keyboard Azad کیبرد آزاد
- mGhaed محمد قائد
- Mirza Pikowfski میرزا پیکوفسکی
- Mollah Hassani ملا حسنی
- My Confessions یک ذهن خاکستری
- WC Wall دیفال مستراح
- zzZZ وبلاگ های به روز شده
Archives
- November 2011
- September 2011
- August 2011
- July 2011
- May 2009
- September 2008
- August 2008
- July 2008
- June 2008
- May 2008
- April 2008
- March 2008
- November 2007
- September 2007
- August 2007
- May 2007
- April 2007
- February 2007
- January 2007
- December 2006
- November 2006
- October 2006
- September 2006
- August 2006
- July 2006
- June 2006
- May 2006
- April 2006
- March 2006
- February 2006
- January 2006
- December 2005
- November 2005
- October 2005
- September 2005
- August 2005
- July 2005
- June 2005
- May 2005
- April 2005
- March 2005
- February 2005
- January 2005
Categories
- Artist Review (2)
- Back, When Music was Music (3)
- Crap (39)
- Destination:Anywhere (1)
- Dude, you are my Hero (18)
- Editor Pick (28)
- Alternative (1)
- Blues (1)
- Classic Rock (1)
- Country (1)
- Hard Rock (2)
- In The Name Of Gospel (1)
- Instrumental (2)
- Progressive Metal (1)
- Punks Night Out (1)
- Rock (1)
- Feel It (4)
- Guitar Tablature (2)
- Illusions (93)
- Life (9)
- Music (33)
- New Releases (2)
- Other Stuff (48)
- Out of Bounds (7)
- Over Dosed (12)
- Picture (4)
- Politically Incorrect (1)
- Rap Music History (3)
- Rewind the Tape (2)
- Short of a Joy (2)
- Sketches (2)
- Taxi Tips (1)
- Toolz (10)
- Uncategorized (2)
- Unpolished Songs (5)
- Welcome to the Videos (4)
