تو مترو نشسته بودم. دسته‌ی گيتار از سر کوله‌ زده بود بيرون و ناخواسته جلب توجه می‌کرد.
يک مرد مسن, شايد چهل ساله رو در‌ روی من تو راهرو ايستاده بود و برای کم و بيش 3 دقيقه به من و کوله‌ای که بين پاهام گذاشته بودم خيره نگاه می‌کرد. وقتی ديدم نمی‌خواد از رو بره دستامو بردم بالا, همونطور که نگاهش می‌کردم با دو انگشت اشاره دو طرف لب‌ام رو به بالا فشار دادم و براش يه لبخند از سر حرص, از عصبانيت زدم.
از اين کارم خنده‌اش گرفت و معذرت خواهی کرد.

This entry was posted on Sunday, February 26th, 2006 at 4:13 pm and is filed under Illusions. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.