مغز انسان طور طراحی و يا به عبارت کاربردیتر طوری برنامهريزی شده که در آن واحد صد د رصد حواس رو برای انجام يک کار متمرکز کنه. البته خوب مثل ويندوز که توانايی اجرای چند برنامه ی همزمان رو داره ما هم ميتونيم چند تا کار با هم انجام بديم ولی به همون نسبت ميزان تمرکز تقسيم بر تعداد کل ميشه و…پوووف!..عين ويندوز گندش بالا میزنه.
وقتی به موزيک ويديويی نگاه میکنيم در حالت ايده آل پنجاه درصد حواس برای صوت و پنجاه برای تصوير صرف ميشه اما کو ايدهآل؟…من شرايط فرد تماشاگر رو به اين ترتيب تقسيم بندی کردم:
۱.شما نه اهنگ رو شنيدی, نه ويديو رو ديدی و گروه رو هم نمیشناسی.
۲. اهنگ و ويديو رو نشنيدی ولی گروه رو میشناسی.
۳.اهنگ رو شنيدی ولی ويديوش رو تا به حال نديدی.
۱.مغز به طور کل نسبت به چيز جديد از خودش حساسيت نشون ميده. اين مساله غريزیست.
به طوريکه بيشتر از نود درصد ادمها نسبت به محيط ناشناخته و يا غذای امتحان نکرده و… عکس العمل نشون ميدند و به نحوی جانب احتياط میگيرند.
در موسيقی هم وضع به همين ترتيبه. هميشه استقبال ما از اثر کسی که میشناسيمش بيشتر از گروه ناشناختس. در حالت ۱, مغز بيشتر از هفتاد درصد حواس رو به ويديو ميده چون همه اين پيش زمينه رو داريم که ويديوها معمولا ايدههای جالب و “باحالی” دارند.
۲.در حالت دوم ما از گروه يک پيش زمينه در ذهن داريم. حالا ممکنه به گروه نسبت فوق العاده يا خوب داده باشيم و هم ممکنه که قابل تحمل يا اشغال و چرت ناميده باشيمش.بر اساس اين پيش زمينهی فکری درصد توجه ما به ويديو و اهنگ ميتونه متغير باشه.
۳.در حالت باز دو احتمال اهنگ خوب و بد وجود داره. با اين تفاوت که از اهنگ دل خوشی نداشته باشيم تعويض کانال کارمون رو راحت ميکنه. اما اگه اهنگ مورد علاقه باشه و ويديوش رو نديده باشيم طبعا حواس بايد به ويديو جلب بشه ولی اينطور نيست چون به هر حال يکجا کنترل از دستمون ميره و با اينکه چشمانمون تصاوير رو دنبال ميکنه و زير لب اهنگ رو زمزمه ميکنیم و در واقع جريان رو برعکس میکنيم.
پيشنهاد ديزی راکر:
ببينيد به طور طبيعی جذب اصوات حواس و نيروی کمتری از مشاهدهی تصاوير میبره. برای مثال اگه هنگام مشاهدهی تلويزيون چشم رو ببنديم ديگه تصاوير رو نمیبينم اما گوش به طور غير ارادی همچنان اصوات رو جذب ميکنه. به اين معنا که اگه تماشاگر صددرصد حواس رو هم به ويديو بده باز خواه ناخواه اهنگ (صدا) رو هم خواهد شنيد.
ويديوهای امروزی هم که بزنم به تخته هر بيست و پنج فريم در ثانيه رو پر میکنند و فرصت سر چرخوندن به کسی نميدن. وقتی اصوات با نيروی کمتر و بی هزينه منتقل میشند هميشه سعی کنيد بيشتر حواس رو به ويديو بديد تا در دفعات بعدی مشاهده ويديو, اين سوال براتون پيش نياد که اين صحنه بود یا نبود و چرا من نديدمش.
اگه بخوای دقیق نگاه کنی انقدر چیز هستش که مغز گرفتار اونا باشه که 50% حواس هم واسه فیلم نمونه
hormoz
January 6th, 2006