نمی‌دونم چرا دارم اینها رو می‌نویسیم و شما رو ازرده خاطر می‌کنم ولی خسته‌ام.
ادم تو داری هستم ولی بعضی وقت‌ها به مرز انفجار می‌رسم و اتفاقی می‌افته که نباید.
الان هم از همون وقت‌هاست
فرقش اینه به جای اینکه عصبانیتم رو سر دیگران خالی کنم دارم تصميم ديگه‌ای می‌گيرم‌.
خسته‌ام از تمام این تلاش‌های بی نتیجه . خسته‌ام از تمام این خنده های الکی. خسته‌ام از شمردن این بیست و چهار. خسته‌ام از سرگرم کردن خودم با موسیقی
نمی دونم کی می خوام زندگی واقعی رو قبول کنم. مدت‌هاست قافیه رو باختم.
نمی‌دونم شاید از اولین باری که پدر مادرم جر و بحثشون به طلاق کشيد. شاید هم از اون زمان که اولین تجدیدم رو اوردم. شاید وقتی که چک امانت دیگران رو دستی دستی به باد دادم.
نمی دونم تا کی قراره خودم رو گول بزنم… تا کی قراره پشت این کلمات اهنگین حقیقت زندگیم رو پنهان کنم
نمی دونم کی می خوام باور کنم که پولی برای تمدید هزینه هاست ندارم.
نمی دونم کی می خوام باور کنم که تو هیچ زمینه‌ای گهی نشدم.
نمی دونم کی می خوام باور کنم که شب‌ها کلید ماشین رو می‌دزدم و تا دم دم صبح مسافر کشی می‌کنم.
نمی دونم کی می‌خوام باور کنم که قافیه رو باختم.
نمی دونم کی می‌خوام باور کنم که خرد خرد ششصد هزار تومن قرض بالا اوردم.
شاید هیچ وقت باورم نشه که دستی دستی حشیشی شدم.
شاید هیچ وقت باورم نشه وزنم تو سه ماه گذشته پونزده کیلو کم شده.
شاید هیچ وقت باورم نشه که به اخر خط رسیدم.
می‌‌دونید, تو فرهنگ راک نابودی ناگهانی رو به موندن و ادامه دادن ترجیح میدن.
فکر می‌کنم امشب شب خوبی برای مردن باشه. بد شانسی من اینه که مثل تمام خلايق حتی به خدا هم بدهکارم ولی کی می‌دونه, شاید با خدا بشه راحت‌تر کنار اومد باید دید.
یا حق بر دود

This entry was posted on Saturday, December 10th, 2005 at 11:22 pm and is filed under Over Dosed. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.