دوران مورد علاقه ی من از موسیقی تام : از 1976 تا الان
اولین اهنگی که ازش شنیدم :Last Dance With mary jane.
بچه بودم و نسبتا کم رو. با اختلاف سنی زیادی که با بقيه‌ی بچه‌های فامیل داشتم اون اوایل می ترسیدم ازشون چیزی بخوام. از اين می ترسيدم که شايد به خاطر سن کمم و ترس از خراب شدن امانتيشون جواب رد بهم بدن.
نمی‌دونم شما هم این حس رو تجربه کردید یا نه.
خوشحال بودم که این مالیخولیا رو شکستم و تونستم چند تا نوار از پسر خاله‌ام به آریه بگیرم. اخه می‌دونید فقط هفت سالم بود هر چند اون موقع‌ها بقیه بچه‌ها به خاطر سن کمم همیشه هوام رو داشتند ولی بین من و کوچکترین بچه‌ی فامیل حداقل ۶ سال اختلاف سنی وجود داشت.
با خوشحالی و ترس از اینکه یه وقت ضبط درب و داغون و تعميرگاه رفته‌ی ما نوارها رو جمع نکنه
اولینش رو گذاشتم تو ضبط.
فیییییششششش……..
صدای اشنای اول نوار تو گوشم دنگی کرد و بوم! اهنگ شروع شد.
یا خدا! هنوز وقتی به اون روز فکر می‌کنم رعشه به تنم می‌افته.
نت‌های گیتار اهنگ Last Dance With Mary Jane یک به یک سرجاشون قرار می‌گرفتند و من رو بالا می‌بردند, نمی‌دونم شاید کمی از ماریجوانای مورد استفاده اسم اهنگ, تو مغزم نفوذ کرده بود.
تام پتی برای من نماد یک راکر با کلاس و تحصيل کردس :
روشنفکری که گرچه زیاد راجع به ماریجوانا می‌خونه اما از نظر تکنیک موسیقی و سواد از بسیاری از فارغ التحصيلان موسيقی اکادميک بيشتر می‌فهمه و از همه مهم‌تر :
راه ارتباط برقرار کردن با شنونده رو خيلی خوب ملکه‌ی ذهنش کرده.

This entry was posted on Thursday, November 10th, 2005 at 11:08 pm and is filed under Dude, you are my Hero. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.