دوران مورد علاقه ی من از موسیقی اسلش: 1987 تا الان.
سیزده نوامبر رو برای خالق باران نوامبر انتخاب کردم.
سال هفتاد, هفتاد و یک بود که موج ماهواره و ديش به ایران رسید.
ماهواره امریکا با چند تا کانال فوق العادش ملت ایزوله شده‌ و جنگ زده‌ی ما رو به وجد اورده بود و همه رو به تکاپو انداخته بود.
خالم اینا از همسایه بالاییشون سیم گرفته بودند و رفاقت پسر خاله‌ی راکرم با پسر همسایه بالایی باعث شده بود بسیاری از اوقات کانال ام تی وی رو بگیرند.
روابط پدر مادرم رو به سردی می‌رفت و راحت‌تر بگم داشتن از هم طلاق می‌گرفتن.
ما که این وسط تکلیفمون معلوم نبود از خدا خواسته هر روز خونه خالم پلاس می‌شدیم, هم از محیط نحس خونه دور بودیم و هم برنامه‌ای برای دیدن داشتیم.
از گردش روزگار همون زمان‌ها بود که ویدیو باران نوامبر بدجوری کارش گرفته بود و روزی چندین بار از ام تی وی پخش می‌شد.
همون اولین بار کار خودشو کرد.
وقتی اسلش رو دیدم که از کلیسا بیرون اومد و با حرکت دستاش اماده‌ی جادو کردن سيم‌های گيتار شد,
به خودم من باید یک روز مثل این بشم.
اسلش تاثیرش رو من گذاشت.
تاثيری که باعث شد به خودم قول بدم که يک روز اين اهنگ رو کامل و بدون اشکال بزنم. حتی اگه اون زمان فقط هشت دقيقه و پنجاه و پنج ثانيه به پايان زندگيم باقی مونده باشه.
اسلش برای من نماد یک راکر واقعیه :
راکری که گیتار رو بدون اموزش یاد گرفته و تکنیک بالایی داره. اما با اين حال هنگام ساخت اهنگ اسیر نت های پیچیده و سرعت نمیشه و به چیزی عمل می‌کنه که احساسش میگه :
و اين تنها چيزيه که برای من اهميت داره.

This entry was posted on Sunday, November 13th, 2005 at 12:55 am and is filed under Dude, you are my Hero. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.