Bryan Adams

دوران مورد علاقهی من از موسیقی برایان :از 1983 تا الان
خودم رو به خاطر شنيدن البوم Reckless در اون گير و دار جکسون بازی ادم خوشبختی میدونم.
البومی که بدون شک یکی از قویترین البومهای راک دهه ی هشتاده.
موسیقی ادامز یک جور شور و شعف خاص به دنبال داره و اکتیو بودن صدای برایان حتی در اروم ترین اهنگ ها هم به خوبی حس میشه. راجع به برايان ادامز قبلا به تفصیل نوشتم. بشنوید.

Bob Dylan

دانلود کنید از اینجا
نمی خواستم لذت نوشتن از افراد مورد علاقه ام رو با قرار دادن اهنگ از بین ببرم واز قبل برای معرفی موسیقیشون برنامه ای دیگه ای داشتم. ولی خب شاید اینطوری بهتر باشه.
Slash

دوران مورد علاقه ی من از موسیقی اسلش: 1987 تا الان.
سیزده نوامبر رو برای خالق باران نوامبر انتخاب کردم.
سال هفتاد, هفتاد و یک بود که موج ماهواره و ديش به ایران رسید.
ماهواره امریکا با چند تا کانال فوق العادش ملت ایزوله شده و جنگ زدهی ما رو به وجد اورده بود و همه رو به تکاپو انداخته بود.
خالم اینا از همسایه بالاییشون سیم گرفته بودند و رفاقت پسر خالهی راکرم با پسر همسایه بالایی باعث شده بود بسیاری از اوقات کانال ام تی وی رو بگیرند.
روابط پدر مادرم رو به سردی میرفت و راحتتر بگم داشتن از هم طلاق میگرفتن.
ما که این وسط تکلیفمون معلوم نبود از خدا خواسته هر روز خونه خالم پلاس میشدیم, هم از محیط نحس خونه دور بودیم و هم برنامهای برای دیدن داشتیم.
از گردش روزگار همون زمانها بود که ویدیو باران نوامبر بدجوری کارش گرفته بود و روزی چندین بار از ام تی وی پخش میشد.
همون اولین بار کار خودشو کرد.
وقتی اسلش رو دیدم که از کلیسا بیرون اومد و با حرکت دستاش امادهی جادو کردن سيمهای گيتار شد,
به خودم من باید یک روز مثل این بشم.
اسلش تاثیرش رو من گذاشت.
تاثيری که باعث شد به خودم قول بدم که يک روز اين اهنگ رو کامل و بدون اشکال بزنم. حتی اگه اون زمان فقط هشت دقيقه و پنجاه و پنج ثانيه به پايان زندگيم باقی مونده باشه.
اسلش برای من نماد یک راکر واقعیه :
راکری که گیتار رو بدون اموزش یاد گرفته و تکنیک بالایی داره. اما با اين حال هنگام ساخت اهنگ اسیر نت های پیچیده و سرعت نمیشه و به چیزی عمل میکنه که احساسش میگه :
و اين تنها چيزيه که برای من اهميت داره.

Paul McCartney
دوران مورد علاقهی من از موسیقی پال :۱۹۸۲ تا الان
از کل خانواده بیتلزها فقط از پال خوشم مياد. اون هم به خاطر کارهای سولو و گرنه من که چندان علاقهای به کارهای بیتلز ندارم.
نمیدونم شاید به خاطر این باشه که همه چيز اين گروه غلو شدس هم نام گروه و هم عضوهاش و هم محصولاتش!
اولین اهنگی که ازش شنیدم No more lonely nights بود. جالب اينکه تا چندين سال بعد ديگه ازش چيزی نشنيدم. دفعهی بعد با ديدن ويديوی اين اهنگ و چهار دقيقه غرق شدن در خاطرات کودکی به سراغ کارهاش رفتم. يا شايد بهتر باشه بگم دوباره کشفش کردم.
هر وقت به مک کارتنی فکر می کنم یاد مردی میافتم که کاپشن سياه چرمی پوشیده و سعی میکنه با صدای اعجاب انگیزش گذشته رو برام بازآوری کنه.

Tom Petty
دوران مورد علاقه ی من از موسیقی تام : از 1976 تا الان
اولین اهنگی که ازش شنیدم :Last Dance With mary jane.
بچه بودم و نسبتا کم رو. با اختلاف سنی زیادی که با بقيهی بچههای فامیل داشتم اون اوایل می ترسیدم ازشون چیزی بخوام. از اين می ترسيدم که شايد به خاطر سن کمم و ترس از خراب شدن امانتيشون جواب رد بهم بدن.
نمیدونم شما هم این حس رو تجربه کردید یا نه.
خوشحال بودم که این مالیخولیا رو شکستم و تونستم چند تا نوار از پسر خالهام به آریه بگیرم. اخه میدونید فقط هفت سالم بود هر چند اون موقعها بقیه بچهها به خاطر سن کمم همیشه هوام رو داشتند ولی بین من و کوچکترین بچهی فامیل حداقل ۶ سال اختلاف سنی وجود داشت.
با خوشحالی و ترس از اینکه یه وقت ضبط درب و داغون و تعميرگاه رفتهی ما نوارها رو جمع نکنه
اولینش رو گذاشتم تو ضبط.
فیییییششششش........
صدای اشنای اول نوار تو گوشم دنگی کرد و بوم! اهنگ شروع شد.
یا خدا! هنوز وقتی به اون روز فکر میکنم رعشه به تنم میافته.
نتهای گیتار اهنگ Last Dance With Mary Jane یک به یک سرجاشون قرار میگرفتند و من رو بالا میبردند, نمیدونم شاید کمی از ماریجوانای مورد استفاده اسم اهنگ, تو مغزم نفوذ کرده بود.
تام پتی برای من نماد یک راکر با کلاس و تحصيل کردس :
روشنفکری که گرچه زیاد راجع به ماریجوانا میخونه اما از نظر تکنیک موسیقی و سواد از بسیاری از فارغ التحصيلان موسيقی اکادميک بيشتر میفهمه و از همه مهمتر :
راه ارتباط برقرار کردن با شنونده رو خيلی خوب ملکهی ذهنش کرده.

Bruce Springsteen
دوران مورد علاقهی من از موسيقی بروس :از ۱۹۷۵ تا الان
اولین اهنگی که از بروس شنیدم Born in the usa بود.
درست یادم میاد : روی تخت دراز کشیده بودم و داشتم با ملافه بازی میکردم که اهنگ شروع شد.
ضربات درامز غیر از اون چیزی بود که تا به اون روز شنیده بودم.
خواننده صدای گرمی داشت. اونقدر گرم که تو سی ثانیه ی اول یک نفر رو به طرفدارانش اضافه کرد.
بيشتر از پونزده سال از اون زمان میگذره و هنوز هم ميتونم به دور از دلزدگی به همون اهنگهایی که هزاران بار پخششون کردم گوش کنم و لذت ببرم.
موسیقی بروس وصف شدنی نیست. باید سکوت کنی و بگذاری اهنگ خودش رو ثانیه به ثانیه تو مغزت حلاجی کنه.
نتیجه چهار دهه تولید موسیقی و صرف عمر برای بیان حرفها و واقعیات جامعه جایگاهیست که اسپرینگستین بر فرازش ایستاده و دیگران ارزوی تجربه کردنش رو دارند :
ساختن یک شخصیت دوست داشتنی, و خلق صدايی که هرگز پیر نخواهد شد.
