دوران مورد علاقه من از موسیقی الانیس :1995 تا الان.
این پست و پست قبلی رو یک جورایی باید با هم خوند چون در عین اینکه ربطی به هم ندارند از نظر مفهومی خيلی نزدیک به همند.
بگذریم!
عرض شود که به جرات باید گفت قبل از الانیس موریست (که با فاصله دو سال از لیز یعنی سال 95, کارش عرضه کرد) چیزی به عنوان فاکتور خشم در موسیقی زنان راکر وجود نداشت.
(البته بحث لحن خشن جداست چون اینجا منظورم ترانه‌ی خشن از نظر مفهمومی‌ست و گرنه اگه صحبت از لحن خشن باشه, نادیا ناسیچ از حاج آقا لمی هم خشن تره!)
اگه تو دهه هشتاد مدونا مظهر زنان “موسیقی ساز” بود, در دهه نود الانیس موریست با البوم
Jagged litte pill و اون شروع طوفانی نقش زنان “راکر و موسیقی دان” رو بازی کرد.در اين البوم مفاهيمی بيان شد که با وجود وجودیتش, تا به حال کسی به سراغ اثبات موجودیتش نرفته بود.
بدون کوچکترین شبهه‌ای باید گفت الانیس موریست تنها موسيقی دان راکر, واقع گرا و رک گویی‌ست که در عصر ما زندگی می‌کنه.
من زمانی اهنگ Its the End Of The World از REM رو برای پرتاب در سکوی بی خيالی گوش می‌کردم. اگر شما هم وضعی مثل من داريد شک نکنيد شنيدن اين اهنگ انتخاب اول شما رو در اين مورد تغيير میده.

This entry was posted on Monday, November 21st, 2005 at 4:40 pm and is filed under Dude, you are my Hero. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.