همیشه این سوال برام مطرح بوده که چرا بعد از مرگ؟
چرا بعد از مرگ, چي؟
عرض می‌کنم خدمتتون. به عنوان جوونی که سه دهه در این کشور زندگی کرده, بارها و بارها شاهد تیتر جراید و اخبار تلویزیونی بوده‌ام که… آی فعانی به بلندی بام اسمان! کشور عزیز دیگری را از دست داد.
حالا این عزیز کی بود؟ به مرگ روحم قسم اگر من تا به حال اسمش را شنیده بودم
و ويزه نامه پشت ویزه نامه‌ست در مدح طرف به چاپ می‌رسه.
مگر در زمان حیات عیبی داشت؟
چندی سالی ست که تلویزیون اقدام به برگزاری مراسمی با عنوان چهره‌های ماندگار می‌کنه. عجب حرکت پسندیده‌ای!
اصلا همین تلویزیون بی پدر و مادر ام فساد فرهنگ ماست.
اگر نمی‌دونید بهتره که بدونید که دوربین های تلویزیونی هر از چند گاهی به سراغ فرهیختگانی می‌رند که دور از جانشان و (جان ما) خط زندگيشون داره رو به اخر میره. مصاحبه‌ای و حرفی, تمام. فیلم انقدر تو اون ارشیو می‌مونه تا زمانش برسه و کشور عزیز دیگری از دست بده.
ای خدا!
بزرگ نمایی یا معرفی؟
ها همین رو می‌خوام بگم. این جوون‌های مملکت اول باید کسی رو بشناسند تا شاید بعد از عمری به بزرگنمایی بپردازن یا نه؟
فاصله‌ی بسیار زیادی بین معرفی و ستایش وجود داره.
برای کسی که عمرش رو در راه علاقه و کشورش گذاشته ستایش یا به قولی بزرگداشت اهمیتی نداره. مگر اينکه که بر اين باور باشيم که طرف عمرش رو برای کسب یک یادبود تلف کرده و حالا هم خيلی به این مراسم بها ميده.
معرفی و گفتن از زحمات این افراده که می‌تونه آخر عمری دل یه پیر مرد یا پیرزنی رو شاد کنه و حداقل این حس رو به وجود بیاره که… تنها نیستن.
مرگ پایان فرصت است.
این قلم فرسایی‌ها و نوشتن‌ها دیگه بعد از مرگ طرف به چه دردش می‌خوره؟
اقا یا خانمی که این متن رو می‌خونی و افراد فرهیخته‌ای رو می‌شناسی که در انزوا به سر می‌برند
لطفا به این سوال من جواب بده :
چرا بعد از مرگ؟