تو مطلب قبلی تا حدودی چگونگی شکل گیری اهنگ‌های کار Work Songsرو توضیح دادم.

اما به جنگ داخلی می رسیم. بعد از انجام انتخابات و به ریاست جهموری رسیدن ابراهام لینکلن در سال 1860 هفت ایالت جنوبی امریکا که از نظر کشاورزی در وضع خوبی قرار داشتند و برده داری به شدت بینشون رواج داشت بین خود پیمانی امضا کردند و دولت خودشون رو خود بر پا کردند. ابراهام لینکلن هم به کمک 23 ایالت شمالی ريخت سرشون و هزاران نفر اين وسط تلف شدند. قبل از این جنگ که پنج سال طول کشید. ایالت‌های امریکا به دو دسته‌ی ازاد و برده دار تقسیم شده بودند که با این جنگ بساط اینجور کارها جمع شد.
در دسامبر 1866 در حالی که هشت ماه از اتمام جنگ می‌گذشت لینکلن بالاخره موفق به غیر قانونی کردن برده داری شد. به دستور دولت, گارد ملی مسئول ازاد کردن برده‌ها بود. بسیاری از برده‌ها بلافاصله بعد از رهایی برای در امان موندن از اتفاقات بعدی در لحظه ازادی به ارتش می‌پیوستند و یا به سمت ایالت های شمالی حرکت می‌کردند. همین امر باعث شد پراکندگی سیاهان در امریکا بسیار بیشتر بشه و شهرهای صنعتی مانند دیترویت یا لوییزیانا که فرصت‌های شغلی زیادی برای کارگران فراهم کرده بودند به سرعت مورد توجه سیاهان قرار بگیرند.
برده داری تموم شده بود اما هنوز همون تفکرات قدیمی بر جامعه حاکم بود. جنگ داخلی خسارات بسیار زیادی به بار اورده بود. اما مردم نمی‌تونستند قبول کنن این سیاهی که تا دیروز صبح تا شب با کتک خوردن از ارباب سفید تمامی کارها رو انجام میداد حالا حق ازادی داره. (که همین دلیل منجر به تشکیل کوکلوس کلان ها هم شد)
به همین علت با از بین رفتن برده داری, جامعه به سرعت به جدا سازی رو اورد.

قانونی که بعدها به جیم کرو Jim Crow Laws معروف شد به سرعت در کنگره وقت رای اورد و شامل موارد جالبی بود.
از جمله جداسازی مدارس. توالت عمومی. صندلی پارک. رستوران‌ها
و یا تبصره‌های عجیب تر:
مرد سیاه حق دراز کردن دستش رو برای دست دادن با مرد سفید ندارد.
مرد سیاه حق نگاه کردن به زن سفید را ندارد.
سیاه پوستان هنگام صدا کردن سفید پوستان باید از لفظ اقا یا خانم استفاده کنند.
در اتوبوس یا ماشین عمومی, سیاه پوستان باید در اخرین قسمت بنشینند.
مجازات متخلفان چیزی جز اعدام نبود.مجازاتی که تحت فشار وحشتناک مردم بيشتر از ده هزار بار توسط پليس محلی اعمال شد.

با تموم شدن جنگ موسیقی سیاهان رونق بیشتری گرفت. گروه از دانشگاه فیسک با نامJubliee Singers موفق شدند برای اولین بار در سال 1876 کنسرتی برگزار کنند که البته محور اصلی اهنگ هاشون مذهبی و کلیسایی بود.
با نزدیک شدن به قرن جدید موسیقی سیاهان ديگه تقريبا در بین فرهنگ مردم جا افتاده بود و حتی کسی مثل اسکات جاپلین تونسته بود بین سفید پوستان هم طرفدار پیدا کنه.
همونطور که در مطلب قبل گفتم سه سبک گاسپل جاز و بلوز در ابتدا تحت سیطره سیاهان بود.
گاسپل موسیقی کلیساييست که در مورد شکل گیریش, جدا بودن کلیسای سیاهان از سفید‌ها و متفاوت بودن مذهب امریکایی - افریقایی های اولیه با مسیحیان از مهمترین عاملانش به حساب میان. حتی امروز هم برای شنیدن بهترین صداها در گاسپل توصیه میشه که سری به کلیسای محله‌ی سیاه پوست نشین زد.
اما شروع قرن بیستم با محبوبیت روزافزون بلوز و جاز همراه بود.
در سال 1901 برای اولین یک اهنگ ساخته سیاه پوستان رکورد شد. این اهنگ که ساخته‌ی برت ویلیامز و جورج واکر بود برای یک تاتر موزیکال در برادوی نوشته شده بود. در سال 1911 هم اولین اپرای رسمی یک گروه سیاه پوست بدون برانگیختن مزاحمت سفيد پوستان در سالن کارنی یگ اجرا شد.
بیست سال بعد یعنی در 1921 کار سیاهان رونق بسیار زیادی در برادوی گرفت و گروه‌های جاز و بلوز عضوی جدا ناپذیر در اجراها شدند و اين در واقع پلی شد برای پخش موسیقی سياهان در رادیو.
هر چند الویس پریسلی رو خالق راک می‌دونیم اما نادیده گرفتن نقش سیاهان در شکل گیری این نوع موسیقی احمقانه‌ست.
بعد از اختراع تقریبا اتفاقی گیتار الکتریک کسانی مثل لیتل ریچارد, جکی برنستون در دهه 40
به کمک بیل هالی و صد البته الویس پریسلی و با الهام از سبک های بلوز و کانتری سبک جدید به نام
rockabilly رو به وجود اوردند.
نزدیکترین معادلی که می تونم برای این سبک به کار ببرم “بجنبونش” هست. سبک rockabilly
یک نیم خیز مهم برای به وجود اوردن سبک راک اند رول بود که مطمئنا در وقت دیگری بهش می‌پردازم.
اما در دهه پنجاه و در هنگامی که هنرمندان سیاه پوستی مثل بیگ باپر و چاک بری تونستن با خلق سبک rockabilly به یک اقبال عمومی دست پیدا کنند, الویس پریسلی از پشت کامیون پیاده شد و با الهام از همین سیاه پوستان, کمک هیش3عادی (لغت معادل ندارم واسش - بخونید شایان ضربدر یک میلیون) به محبوبیت راک در بین مردم کرد.
و جالب اینکه همه چهره سفید الویس رو می‌دیدند در حالی که اندیشه‌های اصلی متعلق به سیاهان بود. اما در دهه پنجاه یک مهم دیگه هم افتاد, سبکی به نام سول از درون گاسپل بیرون اومد و هنرمندانی مانند بن کینگ, سام کوک تونستند با اهنگ‌هاشون در چارت سفید پوستان رتبه اول رو کسب کنند.
در دهه شصت و همزمان با اوج گرفتن سخنرانی‌های مارتین لوتر کینگ از سبک سول به عنوان یک سلاح استفاده شد و هنرمندانی مانند مثل جیمز براون با اهنگ‌هاشون بیشترین اعتراض رو به جامعه و مردم امریکا وارد می‌کردند. با ترور لوتر کینگ در سال 1968 (یا 69) اعتراضات سیاه پوستان به بیشترین حد خود رسید و همزمان با بررسی چند باره قانون حقوق مدنی در کنگره, سیاه پوستان از طریق موسیقی بیشترین تاثیر رو بر افکار عمومی گذاشتند.
این اعتراضات در نهایت منجر به ایجاد سبکی به نام هیپ هاپ شد(هیپ هاپ اسم یک نوع رقصه). سبکی که هیچ چیزش مطابق با ارف جامعه اون روز نبود. این سبک در برانکس نیویورک پایه گذاری شد. ابر شهری که از هر قوم و قبیله‌ای چندین هزار نفر رو در خودش جا داده بود.
ایده اولیه این سبک در میان سیاه پوستان شاعر و موسیقیدانی شکل گرفت که از غرب افریقا به امریکا امده بودند. این سیاه پوستان با الهام از سازهای ابتدایی و محلی و بلوز پایه اولیه هیپ هاپ رو گذاشتند. ایده بسیار ساده بود ” بیت رو داشته باش” و البته اين سبک به دنبال خودش فاکتورهایی هم به دنبال اورد. المنت‌های که جزو لا ين فک اين سبک شدند :
DJing - Disk Jockey:

دی جی‌ها ابتدا در رادیو فعالیت می‌کردند و معمولا از صدای پشت میکروفن به عنوان دی جی یاد برده میشد.
دستگاه های مورد استفاده دی جی‌ها ساختاری مثل گرامافون داشت و دی جی‌ها از خاصیت سوزنی استفاده زیادی می بردند. به طوریکه دو دیسک با موسیقی متفاوت در دستگاه می‌گذاشتند و با استفاده تکنیک‌ها و وسايل الکترونيک صدای دو دیسک رو با هم میکس می‌کردند. معمولا از ترکیب یک اهنگ با صداهای مختلف اهنگ جدیدی همزمان ساخته میشد. (ريميکس که می‌شنويد به همين ميگن)
از DJ Kool Herc به عنوان پدر و خالق اين تکنيک ياد میشه.
MCing - Master of Ceremonies:
در واقع همون رپینگ یا به معنای اخیر “رپ کردن” (دوه!) اينها همون وکالیست‌های این سبک هستند. البته کار ام سی‌ها در ابتدا در مجری گری خلاصه میشد. چون اهنگ‌های اولیه فاقد لیریکس بودند اما با گذشت زمان کار ام سی شد وکالیست بودن و خوندن.
Graffiti:
گرافیتی رو میشه هر جایی کشید. رو دیوار. پشت در دستشویی یا رو قطار. وقتی بدون اجازه صاحب ملک کشیده بشه شکل غیر قانونی به خودش می‌گیره. در فرهنگ هیپ هاپ معمولا از گرافیتی برای تثبیت موقعیت گروه استفاده میشه به طوریکه در محله فعالیت گروه ارم گروه رو دیوار می‌کشند و گروه رقیب این گرافیتی‌ها رو خراب می‌کنند.( اين عکس العمل رو بچه گانه فرض نکنيد! - سابقه این کار به طرز برخورد سیاه پوستان دو محله متفاوت بر می‌گرده و فرهنگ هود Hood نشينی - مخفف neighborhood-يکی از مهمترين فرهنگ‌های سياه پوستان به حساب مياد)
Breakdancing:
ام تی وی و مایکل جکسون خیلی به محبوبیت برک دنس کمک کردند. اما رقص‌های اولیه در دهه هفتاد و با الهام از تمرینات بسکتبال و کونگ فو شکل گرفت و از محله برانکس نیویورک به دنیا صادر شد
Beatboxing:
البته نمی‌دونم به این میشه گفت تکنیک یا نه !. بیت باکسینگ یعنی ساختن ملودی و ریتم با دهن!ناگفته نماند تو این زمینه من ید طولایی دارم و تا همين شش هفت سال پيش فکر نمی‌کردم کسی قبل من پايه اين کار رو گذاشته باشه! به هر حال از این تکنیک به عنوان بک وکال هم استفاده میشه و اولین بار در دهه هشتاد پایه گذاری شده
Hip hop Slang:
عنوان اين مطالب رو ديدين؟ Fo-shizzle rap iz et ترجمش به انگليسی ميشه For Sure, Rap is it.
اصطلاحات هيپ هاپ با برداشت از زبان افريقايی - امريکايی‌ها شکل گرفته. باز هم بايد به دوران برده داری برگشت يعنی زمانی که انگليسی‌ها برده ها رو با کشتی به امريکا منتقل می‌کردند.
برخورد سياهان با زبان جديد و تلاش برای برقراری ارتباط در نهايت منجر به يادگيری غلط زبان از طرف سياهان شد. چون در اون زمان يادگيری به صورت شفاهی بود و سياهان هجای کلمات يا عبارات رو هم جايی نمی‌ديدند, زبان رو به بدترين شکل ياد گرفتند. اين زبان به مرور زمان گسترش پيدا وامروزه حتی فرهنگستان هم دارند. مسلما کسی که به انگليسی مسلطه و به مکالمه دو سياه گوش می‌کنه در اکثر اوقات به خنده می‌افته چون هيچ قاعده‌ی معمول انگليسی در اين زبان وجود نداره و لغات اکثرا معنای واقعی خودشون رو نمیدن.
به هر حال اين زبان اخيرا (از دهه نود به بعد) و با حل شدن تدريجی سياهان در جامعه در ميان اکثريت جا افتاد و بسياری از اصطلاحات اين زبان در مکالمات روزانه مردم هم به کار ميره.
شما ملت هم که فکر می‌کنيد اشعار رپ پر از بد بی راه گفتنه اشتباهی جهنمی می‌کنيد, چون در هفتاد درصد مواقع معنای لغت, فحش و توهين نيست (اين رو بريد به رفقای رپرتون بگيد!)

فعلا این رو داشته باشید تا بگم چرا با رپ ایرانی مخالفم. نه!, قول میدم فاصله اپدیت اینقدر طولانی نشه
یا حق بر دود

This entry was posted on Tuesday, October 11th, 2005 at 4:12 pm and is filed under Rap Music History. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.