Third Eye Theme

تو موسیقی پاپ ایران که دقیق بشی محاله یکنواخت بودن متن ترانه‌ها چشمتو نزنه. چهل ساله که اقایون و خانوم‌های قزما (قزمیت) در مورد سوم شخص معجول و مستور الهویه می‌خونند و خوشانند! ..مردان پاپ خوان با پررویی اسامی زنانه رو یک به یک مستعمل می‌کنند و خانم ها هم فعلا به لفظ "تو" بسنده کردند. حالا این سوم شخص غایب یک بار سپیدس, و یک بار نیما, یک بار کشوری‌ست که ازش فرار کردن (دور افتادن؟) یا به سیستم وزارت ارشادی علی و محمد و اقاست, با یک حضرت اضافی.
در واقع سرودن چنین اشعاری دردسر نداره. یک بار میگی تو رو می‌خوام. دفعه‌ی بعد میشه فقط خودت تو. البته خوشبختانه تو چند سال اخیر که قبح خواننده لس انجلسی ریخته شرایط بهتر شده اما در نهایت این تقصیر مخاطب نیست چون هر چی به مخاطب بدی سطح انتظارات مخاطب به همون اندازه باقی می‌مونه. به عبارت ساده‌تر تا مخاطب کار بهتری رو شاهد نباشه خوب رو همونی می‌دونه تا حالا به خوردش دادند.
خب البته موسیقی غرب هم در ابتدا به همین شکل بود. البته بعید می‌دونم تو ایران هنوز کسی بعد از این همه سال مثل من سراغ کارهای دین مارتین یا سیناترا بره و از ابتدا تا انتها شرایط و تغییرات رو بررسی کنه. حقیقت اینه که ردپای این سوم شخص در همه نوع موسیقی دیده میشه و مثلا فلان گروه ماری جوانا رو می‌گذاره به عنوان سوم شخص. البته حقیقت دومی هم وجود داره و اون اینکه درصد استفاده از سوم شخص بعد از دهه شصت میلادی افتی فاحشه مانند داشته. در واقع با وجود این همه موضوع برای پرداختن این ظلم به خود و مخاطبه که کارهای تکراری رو دوباره تکرار کنند. اما خب وقتی تعداد اهنگسازها , و ترانه سراهای ما روی هم در داخل و خارج از کشور به تعداد انگشتان دو دست هم نمی رسه نباید چیزی بیش از این هم انتظار داشت. اون از قبل انقلاب که اهنگ جنگ ستارگان و سرجیو لیونه رو فیلم سر هم بندی می کردند و این هم از ساخت و ساز بی‌ضوابط و سینی سایزری حالا.
اشتباه نکنید نه من و هیچ کس دیگه‌ای قرار نیست نقش جینی رو بازی کنیم و راه حلی از اعماق شرت زیر جلو رو شما بگذاریم. چنین تغییر عظیمی مثل جا به جا کردن یک ساختمون کج (همون پیزا) باید سانتی متر به سانتی متر انجام بگیره. اما قبل از هرگونه فعالیت برای بازسازی باید به خوبی روی این مساله فکر بشه.یک ثانیه از فکر شما هم برای من کافی بود. ممنونم.