fo-shizzle, rap iz et -part I

خوندن این مطلب از گناهکار من رو بر اون کرد که به طور خلاصه وارد سبک رپ بشم. من زیاد از رپ دل خوشی ندارم و به جز چند خواننده و گروه, با این نوع موسیقی نمی‌تونم ارتباط برقرار کنم. و حالا وقتی می‌بینم ایرانی‌ها هم به دنبال رپ بازی هستن بیشتر عصبانی ميشم چون این فرهنگ اصلا متعلق به ما نیست و بدتر از اون, از ابتدا به شکل اشتباه و با دانش کم وارد ایران شده.
اما بی علاقگی, هیچ وقت دلیل بر این نشده که به دنبال اطلاعات بیشتر در این زمینه نباشم.
چون ميدونم نود و پنج درصد کسانی که رپ کار می کنند هيچ اطلاعاتی ندارند چند مطلب در اينباره می‌نويسم هر چند که به جز خودم کسی اينجارو نمی‌خونه.
اولین موضوع اینکه, رپ وجود خارجی نداره. به طور مثال اگر قبل از همه گیر شدن اینترنت و شبکه‌های کابلی در کشوری مثل انگلستان واژه رپ رو به کار می‌بردید کسی منظور شما رو به چند دليل متوجه نمی‌شد:
1.چون این موسیقی رو با نام هیپ هاپ می‌شناختند.
2.فرهنگ نژاد گرایی به مانند امریکا در میان مردم ریشه ندونده بود.
3.به علت سلطه سیاهان بر این سبک اخباری ازشون به بیرون درز نمی کرد. حتی بزرگترین موفقیت‌ها
4.رپ یک واژه من دراوردی امریکایی‌ست که تشابه کلامی زیادی با Crap داره. (و حدس من اینه که اولین بار با الهام از کرپ به معنای گند و اشغال, لغت رپ رو برای نسبت دادن به موسیقی سیاهان استفاده کردند که به مرور در میان مردم جا افتاده. البته این فقط یک حدس شخصیه و نباید روش حساب کرد.) طبيعی که يک اصطلاح امريکايی در ديگر کشورها اون هم در اون زمان برد استفاده نداشته.
به هر حال هیپ هاپ به معنای امروزی عمر چندانی نداره و اغازش به دهه 70 میلادی بر می‌گرده در حالی سبکی که هیپ هاپ از اون نشات گرفته به مراتب سابقه‌ی طولانی‌تری داره.
هیپ هاپ زیر شاخه‌ای از سبک سول Soul به شمار مياد.
از دیگر سبک‌هایی که مختص به سیاهان بوده (و دیگه نیست) میشه به گاسپل, بلوز و جاز اشاره کرد.
برای بررسی سبک سول و گاسپل خواه نا خواه باید به دوران برده داری برگشت. یعنی به زمانی که برده‌ها رو کشتی کشتی به دور از خانواده برای کار مجانی به امریکا می‌بردند. از برده‌ها معمولا برای کار در مزارع پنبه پهناور استفاده میشد. مزارعی که اکثرا در ایالت‌های میانی مثل لوییزیانا, تنسی, کارولینای جنوبی و می‌سی‌سی‌پی و غیره قرار داشتند. دولت فدرال امریکا این اجازه رو به ایالت‌ها داده بود تا قانون خودشون رو وضع کنند و به همین علت سرمایه داران محلی هم با استفاده از نفوذشون خرید و فروش برده رو به شرط در نظر گرفتن مزايا برای بردگان, قانونی کرده بودند. البته کلمه مزایا فقط در خارج از مرزهای ایالت و در میان عوام معنا پیدا می کرد. وگرنه همه می دونستند که یک بهانه بیشتر نیست.
بهتره یه کم صحنه سازی کنیم!. برده‌ها با دست و پای بسته در بدترین شرایط و بدون بلد بودن حتی یک کلمه انگلیسی (البته برده‌هایی که از مستعمرات انگلستان میومدن یک چیزهایی بلد بودن) از خانواده جدا میشدن و بعد از شش ماه در بندرگاهی تحویل معامله گران برده می‌شدند. این افراد برده هارو با گاری به ایالت‌های مرکزی منتقل می‌کردند تا درآمدی کسب کنند. در تمام راه یه مشت سفید پوست با اسلحه از اونها مراقبت می‌کردند و مانع فرارشون می‌شدند. بعد از این همه فراز و نشیب هر خانواده چند برده رو برای کارهای منزل و چند ده تارو برای کار در زمین به کار می‌گرفت و معمولا یکی از اونها (یک زن و یک مرد) به زبان انگلیسی مسلط بودند و نقش پل رابط رو بر قرار می‌کردند. برده‌ها صبح به صبح برای کار در مزرعه فراخونده می‌شدن. نگهبانان مسلح در جاده‌های اصلی و
سوار بر اسب نگهبانی می‌دادند و برده‌های بیچاره به میان مزرعه می‌رفتند. مزارع پهناور و دلتنگی یا به عبارت بهتر دل خون سیاهان از زندگی باعث میشد با صدای بلند ترانه‌های سوزناک بخونن. مسلما نسل‌های اولیه به زبان مادری و به تدریج به زبان انگلیسی. صاحبانی که هوش و دل رحمی بیشتری داشتند از این حربه برای هماهنگ کردن کار کارگران استفاده می‌کردند. به طوریکه یکی از مردان با صدای بلند عبارتی رو می خوند و دیگران موظف به تکرار اون عبارت بودند. بی‌سوادی باعث میشد عبارت‌های مورد استفاده کمترین معانی و در بعضی موارد اصلا هیچ معنای خاصی نده.
ادامه دارد...