فقط باید یه کم دقیق بشی. می‌دونی چی میگم؟
به خودت نگاه کن, یا اطرفیانت. تو بیست چهار ساعت چی کار می‌کنید؟
می‌خوابید, بلند می‌شید, رفع شاش می‌کنید, خودتون رو برای دروغ های امروز, برای چاپلوسی‌ها, اماده می‌کنید. دفتر دستک رو زير بقل اصلاح نشده تون می‌گذاريد و وارد ترافیک شهری می‌شید.
این فقط نمونه‌ی یک روز از تمام روز های تکراری من و شماست.
خب با من رو راست باشيد. شما به این روز چی می‌گید خوب یا بد؟
خب اصلا معیارت برای تعیین روز خوب و بد در چیه؟
اگر از من بپرسی بهت میگم فرق بین روز خوب و بد تو فشاریه که به ماهیچه‌های کناری لبت میاری. فقط کافیه یک فشار کوچیک بهشون بیاد, ابروها زاویه 120 درجه‌ی داخلی به خودش بگیره تا دنیا برات جایی خوبی به نظر برسه, و اون روز بهترین روز عمرت بشه. و بر عکس: به دو حفره دماغت کمی فشار بیار ابروهارو صاف کن و سریع تر از معمول پلک بزن.
خودت که به درک, تکه‌ای از جهنم رو برای اطرفیانت به نمایش می‌گذاری. و البته در هر دو حال ممکنه اصلا متوجه نباشی.
من هم اولش فکر نمی‌کردم روابط دنیا به این سادگی باشه. ولی فقط کسی نمی‌خواد روشون دقیق بشه. مردم از اینکه میلیون ها صرف خرید خوشبختی کنن ناراحت نیستن. اما انگار هیچ کس اونقدر زور نداره تا یه فشار کوچیک به ماهیچه های صورتش بیاره.
بين لذت و درد ذره‌ای فاصله وجود داره. تجربه کردنش کافی نيست. بايد درکش کنی.

This entry was posted on Saturday, August 13th, 2005 at 2:51 pm and is filed under Over Dosed. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.