Not, For Every Single Human

انسان به دنیا می‌اید تا زندگی کند. یک انسان را باید بر حسب رفتار و کردارش سنجید و نه به خاطر اینکه در کدام برهه از اين زمان لعنتی و در اغوش کدام ايل به دنیا امده. انجام این کار بزرگواری نیست بلکه حق طبیعی انسان و هدیه‌ی خداوند است.

زن کرد, زن است و مرد کرد, مرد.
هر دو انسان‌اند و هر دو ایرانی.
هر چقدر که من و شما سهمی از این اب و خاک داریم انها هم دارند.
کلمه اقلیت را نمی‌پسندم.
اگر همه ایرانی‌اند اقلیت قومی بی‌معنی خواهد بود.
صحبت از 20 یا 30 سال نیست,
از زمانی‌ست که نه سر پارچه پیچ شده‌ای وجود داشته و نه سری با یک تاج سنگین و بی‌معنی,
از زمانی‌ست که تمدن در اوراسیا شکل گرفته,
تمدن عیلام زمانی به وجود امد که نه پایتخت معنایی داشت و نه حکومتی بود.
نفی یا سرکوب هم در کار نبود.
صحبت از پنج هزار سال تاریخ - نه تمدن. بلکه تاریخ - است. این جبهه گیری‌ها و زیر سوال بردن‌ها هم در مرحله‌ی اول ناشی از شستشوی مغزی و منگنه‌ای است که دیگران فشارش داده‌اند, و به عقیده‌ی من کف روی ابی‌ست که امده و خواهد رفت.
زن کرد, زن است و مرد کرد, مرد.
هر دو انسان اند و هر دو ایرانی.
اگر شما کل یک قوميت را وحشی می‌خوانید (چیزی که نه یک بار, بلکه بارها به عینه شنیده‌ام), در واقع من را وحشی فرض می‌کنید در واقع این نشانه‌ی نحس یمن را بر روی پیشانی تمام ایرانیان می‌چسبانید. و اول از همه خودتان خشک مغز خوانده می‌شوید
فکر می‌کنید از کجا امده اید؟
فکر می کنید از بیخ و بن نافتان را با خیابان ولی عصر و فلان جا بریده‌اند؟
زن کرد, زن است و مرد کرد, مرد.
هر دو انسان اند و هر دو ایرانی.
ایا جز این است که هر یک از ما ادغامی از سه ایل کوچ نشینی هستیم که هزاران سال قبل در فلات ایران می‌زیسته اند؟
ایا قبول ندارید که
ما به همان اندازه کرد هستم که شما؟
ما به همان اندازه ترک هستم که شما؟
ما به همان اندازه تهرانی هستم که شما؟
می‌توان این را قبول نکرد اما ما به اندازه‌ای ایرانی هستیم که باور داریم.