برخورد افراد متمدن در هنگام صحبت از عقايد شخصی:
می‌شنوند. می‌شنوند
فکر می‌کنند.
می‌گويند.
حرف‌هاتو می‌شنوند.
اگر به نتیجه‌ی مشترک نرسید 360 درجه بر می‌گردند و از اونجا دور می‌شوند.
ممکن است زير لب فحشی صادر کنند ولی اين حق رو که مانع کار کسی بشن به خودشون نمی‌دهند.

برخورد افراد ایرانی:
میگم, میگم, .خواست بگه نمی‌گذارم. میگم, میگم. خواست بگه جلو دهنشو می‌گیرم. میگم, میگم خواست بگه می‌زنم تو صورتش. انقدر میگم تا دیگه چیزی برای گفتن نمونده باشه.
میگه, میگه. می‌پرم بهش و اعتراض می‌کنم. میگه, می‌پرم وسط و جمله‌ی اخرشو نقد می‌کنم.
میگه. نمی‌گذارم بگه. بالاخره هر جوری که هست میگه و صحبتشو تموم می‌کنه.
وقتی فهمیدیم با هم عقیده‌ی مشترک نداریم حرف‌هامو بهش تحمیل می‌کنم. یالا همینه که من میگم.
طرف هم با من هم عقیده‌ست. پس دعوا میشه. انقدر همديگر رو می‌زنیم و فحش میديم تا يک زور برتر بياد ما رو ۳۶۰ درجه بچرخونه و بفرسته پی کارمون.

پا پی : ملتی که هنوز برنده شدن و پيروزی رو در کم نياوردن فيزيکی و دهنی مي‌دونه, چه جوری می‌خواد با يک مشت خط و نقطه‌ی مجازی و نه حتی مکتوب انقلاب کنه؟
اگر تا ديروز بايد جلوی رييس نه چندان منتخب رو می‌گرفتيم که نيومده‌ می‌خواست دولت جهانی اسلام بر پا کنه, حالا يکی بايد جلوی دوستان بلاگر رو بگيريه تا يک شبه دنيا رو از دموکراسی مجازی پر نکنند!

پا پی 2 : حالا ديدی!..ديدی تحمل عقيده‌ی مخالف رو نداری!. همين چند خط بالاتر که اين طرز برخورد رو نقد کردم تو پيش خودت خندیدی و گفتی راست ميگه. نگفتي؟, هاه

This entry was posted on Tuesday, August 16th, 2005 at 6:14 pm and is filed under Illusions. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.