I Never Lose a Faction

در طی چند سال سر و کله زدن با وبلاگستان پارسی تقریبا بر من مستدل شد که ۹۷٪ وبلاگ‌های پارسی زبانی که در زمینه‌ی موسیقی فعالیت می‌کنند را می‌توان به پنج گروه تقسیم کرد.
1.دسته‌ای که بیوگرافی نویسند:
و متن اصلی یا ترجمه خود از اهنگ رو به نمایش می‌گذارند. ويزگی اصلی این گروه کپی و پیست متعدد است.. باور کنید من یک بیوگرافی از امینم و متاليکا را در بیشتر از شش یا هفت وبلاگ دیدم, با همان اغلاط املایی و مشکلات دستوری اساسی.
نوشتن بیوگرافی یا قرار دادن ترانه‌ی ترجمه شده به هیچ وجه اشکالی در اصل خود ندارد. موضوع زمانی چهره‌ی بدی به خود می‌گیرد که اکثرا نگاشتن بیوگرافی را کاری تفننی می‌پندارند و در نتيجه کار, ناقص و بدون مطالعه کامل انجام می‌شود. و همچنين ترجمه‌ی ترانه با توجه به محدودیت اطلاعات فردی می‌تواند پر از اشکال باشد. (توضیح چگونه ترجمه کردن ترانه های انگلیسی خود حدیث مفصلی‌ست که در اینده حتما درباره‌اش خواهم نوشت)..پس در واقع در نهایت ترجمه‌ای ناقص ارایه می‌شود. بيننده که هم که هيچ, خوانده و نخوانده کامنتی می‌گذارد و...
اینگونه وبلاگ‌ها که ۵۲ درصد بخش موسیقی را هم به خود اختصاص داده‌اند و به جز تولید سیاهه و اضافه کردن یک متن به متون پارسی قابل دسترسی بر وب کار دیگری از پیش نمی‌برند.
2.کسانی که فایل برای دانلود قرار می‌دهند:
اجازه دهید این گروه را بلاگر ننامیم چون کارشان ارشیو گردیست و گرچه تلاششان برای پیدا کردن فایل‌های تک قابل تقدیرست ولی اکثرا اگر بعد از دو ماه به مطلبشان برسید دیگر آن لینک کار نمی‌کند و بی‌مصرف است. اما در نهایت به جز اضافه کردن چند فایل به ارشیو کامپیوتر من و شما سودی به کسی نمی‌رساند. این گروه 15 درصد از سهم بخش موسیقی را به خود اختصاص داده‌اند.
3.خبر پردازان:
هوووم! این دسته در سایت های خبری به مطالبی که پیچیدگی کمتری برای ترجمه دارد می‌گردند و بعد از ترجمه‌ای سرسری عین همان را به خورد ما می‌دهند.
"دیروز خانم فلان از یک مغازه بیرون امد و سوار ماشین جدید خود شد",
نمونه‌ی نورم خبری از این دست وبلاگ‌هاست که اسمشان به غلط موسیقی در رفته.
این گونه وبلاگ معمولا از عکس فوق العاده حجیم هم در جای جای مطالب خود استفاده می‌کنند و 15 درصد از سهم وبلاگ‌ها به این دسته اختصاص می‌يابد
4.دسته‌ای دیگر کسانی هستند که مطالب وبلاگ خود را فقط به یک شخص یا گروه اختصاص می‌دهند
این دیزی راکر که می‌بینید خود سابقه‌ی این کار را دارد.و البته بعد از کسب تجربه به این نتیجه رسیدم که این گونه وبلاگ
یک. تعصب را گسترش می‌دهد (نه از سوی نويسنده, بلکه مخاطبان. مخاطب اينگونه مطالب شاید فردی باشد متنفر از گروه. در اين صورت بايد شاهد جنگ تخيلی ميان طرفداران و ديگران بود. چيزی که در سالهای اول پرشين بلاگ بيشتر از صد‌ها بار شاهد بودم).
دو. برای خواننده گذری مفید هستند و برای نویسنده مشکل, چون هر بار که قصد پرداختن به مطلبی غیر را داشته باشند با نگاهی به عنوان وبلاگ از کار خود منصرف می‌شود. اما همانطور که گفتم برای بازدیدکنندگان بسیار مفید هستند.(دقیقا به همین دلیل بود که دیزی ترجیح پای خود را از پرداختن به یک شخص یا گروه خاص بیرون بکشد - چون هميشه نام وبلاگ بر نوشته‌های من سنگينی می‌کرد)
وبلاگ های زیادی در زمینه فعالیت نمی‌کنند, همان وبلاگ ها هم اکثرا به گروه ها و مطالب مشابه می‌پردازند. بیشترین دسته را متالیکا نویسان, لینکین پارک نویسان, مایکل جکسون و خواننده ول معطل لس انجلسی (از نوع وطنی و ليپوساکشنی امريکايی - بووووبيز! ) تشکیل می‌دهند
این گروه حداکثر 10 درصد از سهم را می‌برند.
5.مطالب تخصصی:
به جز سایت هارمونی تالک که کارش در میان سایت‌های فارسی تک است. اکثرا این وبلاگ‌ها به اموزش گیتار می‌پردازند.
در ساعت نوشته شدن این مطلب همه گیتار نویسند و اگر هم فردی باشد که به سازی غیر از این بپردازد بنده از وجودش‌بی اطلاعم.
البته ایشان در مورد سلفژ
, ايشان گيتار باس(به زبان انگليسی) و ایشان هم در مورد درامز می‌نویسند که بسیار جای تشکر دارد. (که البته چند مدتی‌ست مطالب درامزشون خدا بيامرز شده!)
پنج درصد باقیمانده به حق نصیب این گروه می‌شود.
اما جای دو گروه در اين میان خالیست
1. Mp3 Blogs
کلا خوش خیالسیت که چنین چیزی را حداقل تا پنج و حداکثر 20 سال اینده متصور شویم.
وبلاگ‌هایی که روزانه تولیدات موسیقی خود را برای بحث و محک زدن در اختیار دیگران قرار دهند.
یادم می‌اید زمانی نه چندان دور وبلاگی ادعا کرد که اهنگی بدون کلام در سبک راک ساخته.
اهنگ را که شنیدم تقریبا تا حد سکته پیش رفتم!.
دبل پدال‌های درامز و ریف‌های گیتار انقدر حرفه‌ای اجرا شده بود که من هیچ وقت تصورش را نمی‌کردم یک اماتور بیست و چند ساله بتواند اینگونه بنوازد!
اما چند مدت بعد گند موضوع بالا زد و مشخص شد اهنگ دزدی بوده و از یک گروه نه چندان معروف متال دزیده شده بود!. و اعضای گروه(!) با اجرا کردن چند برنامه‌ی ادیت صدا, کیفیتش را تغییر داده و اسمی هم روی ان گذاشته بودند!. می دانم از میان کسانی که این مطلب را می خوانند بعضی جزییات ماجرا را به خوبی به یاد دارند!.
2.وبلاگ‌های پویا
به جز حداکثر ده وبلاگی که در این زمینه دیده‌ام متاسفانه جای اینگونه وبلاگ‌ها به شدت خالی‌ست
اما این دسته باید شامل چه متونی باشند؟
اجازه دهید من هیچ گونه فرم و استانداردی برایشان تعیین نکنم, چون در این صورت شما با پیش فرض تعیین شده‌ی من به استقبالشان خواهید رفت. من مطالبی را پویا می نامم که در عین عامه پسند بودن خواندشان احتیاج به هیچ گونه اطلاعات خاص و تخصصی نداشته باشد..انگونه که خواننده با خود بگوید, "خب از این بیست دقیقه‌ای که وقت گذاشتم حداقل چيزی به معلوماتم اضافه شد"
اگر خواننده‌ی وبلاگ شما این را با خود گفت باید بدانید کارتان هر چند همه گیر نباشد و مخاطب چندانی نداشته باشید اما مفید است و قابل استفاده و بايد ادامه پيدا کند تا نتيجه‌اش را ببينيد.
اما تکليف آن سه درصد چه می‌شود؟ اگر هنوز متوجه نشديد منظور از آن سه درصد وبلاگ‌هایی مثل اينجاست حالا که گفتم باید شده باشید!.
يا حق بر دود