ان قدیم‌ها مد بود نقاط را در ته خط بگذارند و به سر خط بروند اما حالا که نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها خانه‌ی ما تنها خانه‌ی اپارتمان نشده‌ی کوچه بود اما حالا که نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم ها مد بود برای حمل نوار موزیک یا پوشیدن لباس عکس دار بگیرنمان اما حالا که نیست,
زندگی می کنیم.
ان قدیم‌ها به خاطر موهای فرفری دم به دقیقه خانه بودیم و به مایکل جکسون ربطمان می‌دادند اما حالا که وضع اینطور نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها پدری بود. در خانه‌ی پدر بوديم و بوی غذا. بچه‌ی دیگری هم بود. اما حالا که نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها که قلم به دستان امروز در خانه خوابیده بودند و سر در کتاب می‌گشتند ما بزرگترین جرم ان روز یعنی نوار و فیلم قاچاق می‌کردیم حالا که نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها برای پیدا کردن پوشک و شیر خشک وارداتی زیر بمب می‌دویدیم اما حالا که خبری از ان نیست,
زندگی می کنیم
ان قدیم‌ها خانه‌ای که به طور خانوادگی در آن پناه گرفته بودیم(در عباس اباد) با فاصله‌ی دو کوچه با راکت زدند. حالا که اثری از ان فریاد‌ها نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها حمل ساز در خیابان ممنوع بود و سه بار گیتار قرضی من از سیم در آمد و به زمین افتاد. اما حالا که ممنوع نیست,
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها مد نبود تازه قلمی را ندانسته و نشناخته جوهر بزنند و طردش کنند اما حالا که هست
زندگی می‌کنیم.
ان قدیم‌ها مد نبود شلوار کوتاه بپوشیم اما حالا که ازادانه به فروش می‌رود,
زندگی می‌کنیم.
فیل را در باغ وحش تلویزیون می‌بینیم و پشه را با کف دست می‌کشیم,
اما در هر دو حال “زندگی” می کنیم و شرمی از ان نداریم. چون مثل روزگار نوجوانی ما آن چنان جرمی به حساب نمی‌اید
و من از نقطه متنفرم چون پایان سطر می اید و کار را تمام می کند کما اینکه اینطور نباشد

This entry was posted on Friday, August 12th, 2005 at 4:44 am and is filed under Illusions. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.